Een Ander Joods Geluid
De missers van Teeboom
21-05-2007
Jaap Hamburger reageert op een stuk van Daniël Teeboom, dat 5 mei j.l. verscheen in de Trouw.
Lees hier het artikel van Daniël Teeboom.
De vergissingen van Daniël Teeboom
Daniel Teeboom vergist zich deerlijk, als hij meent een vondst te presenteren, met zijn stelling dat 'levende joden ' veel minder mededogen, begrip en sympathie oproepen dan dode. Teeboom wil ons doen geloven, dat in de buitenwereld ooit antisemieten rondwaarden, en nu anti-Zionisten, die jaarlijks op 4 mei krokodillentranen plengen, maar au fond geen haar beter zijn dan hun voorgangers. Wolven in schaapskleren. Wantrouwen is Teebooms leidsman, cynisme zijn wapen, begripsverwarring het resultaat. Een aannemelijke stelling leveren die ingrediënten bij elkaar niet op.
Ik ga nu maar voorbij aan de paradox, dat het zijnerzijds juist van bijster weinig respect voor de vermoorden getuigt, dat hij hen langs een ingewikkelde omweg inzet om zijn gelijk te halen. De doden zijn met te velen om ze aan te roepen voor één zienswijze, hoe die ook luidt. Ook joden doen er beter aan, de doden met rust te laten, en hen buiten de discussie over Israël en de Palestijnen te houden.
Als bestuurslid van de door hem - in de persoon van Hajo Meyer - gesmade Stichting Een Ander Joods Geluid, heb ik de afgelopen jaren degenen die het handelen van de staat Israël kritiseren, bijna altijd leren kennen, noch als antisemiet, noch als principiële anti-Zionist, maar als respectabele mensen uit allerlei hoeken - verontrust en boos over de stelselmatige en grootschalige schending van de legitieme rechten van Palestijnen. Zij zijn verbijsterd door de ontkenning van die schending en door de schaamteloze, dubbele moraal die alom toegepast wordt op het Israëlisch-Palestijns conflict, meest recentelijk tot uiting komend in de houding van onze minister van Buitenlandse Zaken tegenover de door hem verhinderde komst van de Palestijnse premier naar Rotterdam.
In 2001, ten tijde van de oprichting van EAJG, was onder een aantal joden - waaronder Hajo Meyer - de opvatting dat het met de politiek van Israël jegens de Palestijnen helemaal de verkeerde kant opging gemeengoed. Hun affiniteit, maar ook hun zorgen, lagen toen juist in de eerste plaats bij de in Israël wonende joden. Het had er namelijk alle schijn van, dat Israël er op uit was om de Palestijnen permanent te bezetten en te onderdrukken en sluipenderwijs de laatste 22% van oorspronkelijk Palestina in te lijven. De joodse staat als Holle Bolle Gijs. Dat het allemaal nog veel erger zou worden, en dat Palestijnen niet alleen onderdrukt maar ook geïsoleerd, opgesloten, onteigend, dakloos gemaakt, vernederd, gemarteld, gebombardeerd, vermoord, verpauperd en uitgehongerd zouden worden, en recent ook politiek, financieel en economisch geboycot, omdat zij nog steeds niet de verlangde dankbaarheid aan de dag leggen voor hun behandeling, zò vooruitziend was toen ook Hajo Meyer niet. Dat dat alles plaatsvindt met de bedoeling de Palestijnen te demoraliseren en ze hun biezen te laten pakken, is dan weer een inzicht dat Teeboom mist.
Teeboom maakt zich makkelijk van de bezetting af – 'Palestijnen willen niet bezet worden'- en zijn analyse van het vluchtelingenprobleem kan geen stand houden. 'Wie zestig jaar lang leeft in een land waar iedereen dezelfde taal spreekt en dezelfde godsdienst aanhangt, hoeft geen vluchteling te zijn'. Zo is het maar net, al ontbreekt elk besef van internationaal recht en zijn er rond die godsdienst een paar complicaties. Maar zijn eigen redenering volgend, ontkom ik niet aan de conclusie, dat hij a fortiori, net als Abu Jahjah, principieel de Zionistische idee afwijst, na een kleine tweeduizend jaar recht te hebben op terugkeer naar het land der vaderen. Hij zal dat ontkennen, omdat hij zich de consequentie van zijn eigen redenering niet heeft gerealiseerd.
Die onderdrukkings- en annexatiepolitiek van Israël nu, boezemde destijds Meyer en anderen behalve zorg ook verontwaardiging en angst in, de angst namelijk dat zo'n beleid het land op den duur lelijk zou opbreken. Want vroeg of laat keert onderdrukking zich tegen de onderdrukkers, een feit dat we deze dagen herdenken. De oprichters van EAJG zagen een toekomst voor zich, waarin al die joden in Israël van levend wel eens pardoes dood zouden kunnen gaan, omdat zij hun hele omgeving in het Midden Oosten en daarbuiten tegen zich in het harnas aan het jagen waren. De idee was dat het mogelijk moest zijn om joden - en anderen - er hier in Nederland van te doordringen dat er iets loos is met een land dat het internationaal recht en de mensenrechten systematisch, massaal en langdurig schendt, en tegelijkertijd daartoe een blanco cheque eist, omdat het met een heel gevaarlijke tegenstander van doen heeft, die een eigen staat wil op het achterbalkon. En, was de hoop, misschien zou het en passant ook mogelijk blijken, joden in Israël er op te wijzen dat zij niet de enigen zijn met 'rechten', maar dat ook anderen daar aanspraak op kunnen maken. Dat inzicht zou mogelijk hun leven veiliger en aangenamer maken. En wie aangenaam leeft, leeft langer.
'Aangenaam leven', dat is voor de Palestijnen niet weggelegd. Er is meer aan de hand dan 'Palestijnen die niet bezet willen worden'. Teeboom bagatelliseert de Israëlische bezetting. Het lijkt er niet op, dat Palestijnen, dode noch levende, hem interesseren. Inmiddels betreft de angst van EAJG niet alleen de toekomst van joden, maar ook die van Palestijnen. Het zijn twee kanten van dezelfde medaille.
Een verre van complete staalkaart van treiterijen en chicanes door leger en kolonisten, om de Palestijnse weerstand en het verzet tegen de bezetting te breken: de export van de aardbeienoogst uit Gaza 'om veiligheidsredenen' net zo lang blokkeren totdat die bedorven is. De ene dag de leraren tegenhouden bij de controlepost, de dag daarop de kinderen: en weer zijn twee schooldagen verloren. De identiteitskaart van een oude man na controle voor zijn voeten op de grond gooien. Ongezuiverd rioolwater laten weglopen in beken, nodig voor de irrigatie van boomgaarden en velden. Bronnen dichtgooien. Wijnranken bij de grond afsnijden. Uren rondrazen met jeeps en een zware tank bij het Jenin-vluchtelingenkamp om dertigduizend mensen uit hun slaap te houden. Warmwaterreservoirs op daken lekschieten. Stadsriolering met een dragline omhoog trekken. Elektriciteitspalen ontwrichten en draden neerhalen. Contactsleutels en mobieltjes confisceren. Over auto's heenrijden. In een stad achttien vuilniswagens in beslag nemen, het afval blijft liggen bij 40 graden. Ambulances tegenhouden of beschieten. Dokters en verplegers doodschieten. Geluidsgranaten in huizen gooien. Elke bouwvergunning weigeren en dan 'illegale' huizen wegbulldozeren. Boerengezinnen op ezelkarren uren laten wachten als zij naar hun velden willen om te oogsten. Hen verbieden er te overnachten, zodat zij voor zonsondergang terug moeten. Hen de volgende dag weer uren laten wachten. Enzetc.
Er is reden tot schaamte, voor wie de dief is van andermans grond, en leven. Meyers schaamte, waar Teeboom de spot mee drijft, is daarvan een afgeleide, uit solidariteit met de Israëlische joden. Palestijnen verdienen beter dan bezet en opgesloten te zijn, en verdreven te worden.
Dat is waar EAJG voor staat, en daar heeft Teeboom dankzij zijn cynisme niets van begrepen.
Bron: EAJG
