logo

Openingstoespraak Enough is Enough, door Dieuwertje Blok

14-06-2017 17:46

Dieuwertje Blok, lid van het Comité van Aanbeveling van EAJG, opende op maandag 5 juni het zesdaagse evenement Enough is Enough, waarmee Een Ander Joods Geluid jonge mensen wilde stimuleren en inspireren om hun stem te verheffen en aan de slag te gaan. 

Opening Enough=Enough 

Precies vijftig jaar geleden, ik was bijna 10, begon de Zesdaagse Oorlog. Ik herinner me vaag de opwinding en de breed gevoelde bewondering voor dat kleine Israël, foto’s van die man met dat ooglapje, Mosje Dayan, de held, die “de Zesdaagse” tot een begrip maakte. Niemand, althans in mijn omgeving, sprak van verder opslokken van Palestijns land door Israël, van opnieuw verdrijven van Palestijnen uit hun oorspronkelijk woongebied.

Ik liet dit lezen aan goede vriend en voormalig klasgenoot Radi Suudi. Het triggerde bij hem ook herinneringen, hele andere. Hij schreef me o.a: 

“Ik herinner me op de derde of vierde dag van die oorlog dat in de avond via de BBC Worldservice het bericht kwam dat Jeruzalem en Ramallah waren ingenomen en dat mijn vader middenin de woonkamer in huilen uitbarstte. Wat natuurlijk vreemd was voor een jongen van 10 om te zien. Ik kan me nog veel uit die tijd herinneren. Mijn vader en veel andere Palestijnen waren doodsbang dat het Israëlische leger van de gelegenheid gebruik zou maken om het merendeel van Palestijnen uit Jeruzalem en de West Bank de grens over te jagen naar Jordanië, zoals in 1948 was gebeurd. Sharon heeft later ook gezegd dat het hem zeer speet dat dat niet was gebeurd.

Het duurde geloof ik wel twee weken voordat mijn vader van een of andere katholieke priester het bericht kreeg dat zijn ouders ongedeerd waren. Pas twintig jaar later kon hij weer een keer naar zijn ouders toe”.

Een paar jaar later zaten we bij elkaar in de klas, maar hadden toen amper contact. Ik reisde op mijn 14de voor het eerst en het laatst naar Israël, het land waar mijn grootouders juist zo vol van en dol op waren. Avontuur….wist ik, wisten wij veel. 

Nu vijftig jaar later, na vijftig jaar bezetting en zonder uitzicht op vrede zijn de sympathie en bewondering voor Israël verstomd. Het heeft plaats gemaakt voor twijfel, irritatie, boosheid en een gevoel van onmacht en niet alleen bij mij.

Is dit Israël nog, zoals mijn oma en opa dat zagen, de veilige thuishaven voor Joden en hét antwoord op eeuwen van vervolging en uitsluiting?

Is de politiek van Israël nog te rechtvaardigen met de verwijzing naar het leed en onrecht de Joden aangedaan, inclusief het geweld van Palestijnse zijde? “Het kan niet anders”.

Het is een land dat lijkt te kiezen voor één recht, namelijk het recht van de sterkste, een land waarin vele mensen zich schuldig maken aan discriminatie (ook onderling, want niets menselijks is ook Joden vreemd), aan uitsluiting en regelrechte vreemdelingenhaat, daarin gesterkt zo niet zelfs aangemoedigd door zijn politieke en economische leiders. De Palestijnen zijn in ieder geval de dupe, zij zijn nu de uitgeslotenen, de vervolgden, niet om wat ze doen maar om wat ze zijn. 

Maar niet alleen de Palestijnen zijn de dupe, ook de Israëliërs zelf én de situatie daar heeft ook een giftige uitwerking op de steden en straten in Europa en in andere delen van de wereld. Joden en Moslims komen tegenover elkaar te staan. Van veilige thuishaven wordt Israël risicofactor voor de Joden. Joden over de hele wereld worden geïdentificeerd met de daden van Israël, niet in het minst omdat Israël regelmatig zegt te handelen namens alle Joden en omdat veel landen en veel mensen graag wegkijken bij wat Israël doet en met twee maten meten. En dan zijn daar nog de vele “vrienden” van Israël, die de aggresieve politiek roemen en omarmen als front tegen het terrorisme of de fundamentele christenen met hun steun voor de agressieve bezettingspolitiek. Met zulke vrienden heb je geen vijanden meer nodig. Een echte vriend durft kritisch te zijn, móet kritisch zijn. Kritiekloos zijn is in mijn ogen een vorm van desinteresse, wegkijken en alles behalve liefdevol. 

Daarom zegt EAJG juist vandaag opnieuw: Genoeg is genoeg, enough is enough. 

Joden weten als geen ander wat uitsluiting en vervolging betekenen. Ook zij zijn ervaringsdeskundigen als het gaat om als groep weggezet te worden, te worden gediscrimineerd, rechteloos te zijn. Juist Joden weten hoe aanvankelijk 'onschuldige' maatregelen kunnen eindigen in dood en verderf en beseffen dondergoeds wat het betekent om als bijvoorbeeld Syrische vluchteling met de nek te worden aangekeken, alleen omdat je zoekt naar bescherming en veiligheid, omdat je zoekt naar een betere wereld voor jezelf en je gezin. Niets menselijks is ook vluchtelingen vreemd.

Juist ook Joden moeten daarom nu hun stem verheffen en verbinding zoeken met groepen, die dreigen het onderspit te delven, met andere minderheden. 

Vóór Israël en Palestina, tegen bezetting en geweld, dat is waar EAJG voor staat. En daarom organiseren we nu dit zesdaagse evenement, zes dagen als symbolisch alternatief voor oorlog en geweld, om vooral een jongere generatie bewust te maken wat het betekent gebukt te gaan onder geweld en uitsluiting, om weggezet en onderdrukt te worden, in Israël en Palestina, waar ook ter wereld.

Zes dagen om te luisteren naar elkaar en op zoek te gaan naar die dingen, hoe klein ook, die we zelf kunnen doen om hier en daar, in Israël en Palestina, een steentje bij te dragen aan meer recht en rechtvaardigheid. 

In deze tijden waarin oneliners de waarheid lijken te zijn, leiders met holle frasen en luide stemmen populair zijn en er geen geduld is voor nuance, moeten we actief op zoek gaan naar de werkelijkheid achter oppervlakkige meningen, propaganda en misleiding. We moeten als 'kritische stemmen' met elkaar samenwerken en samen sterker staan, we moeten leren hoe effectief actie te voeren en minderheden een stem te geven. 

Dat is nogal wat, dat realiseer ik me. Ik hoop dat het lukt de komende zes dagen veel informatie, vaardigheden en inspiratie aan te dragen om mensen (vooral jonge) te motiveren en te stimuleren hun stem te verheffen en aan de slag te gaan. 

Het programma van deze zes dagen ligt in de vorm van een flyer op uw stoel. Het is een vol programma met films, discussies, workshops in zowel Amsterdam als Den Haag. 

Tot slot: Enough is Enough! is een initiatief van Een Ander Joods Geluid, financieel mogelijk gemaakt door de Haëlla Stichting, Fonds 1818, Fonds Vredesprojecten, Gravin van Bylandt Stichting, Stichting Het Solidariteitsfonds en particuliere donateurs. Dank aan allen!  

Genoeg is genoeg. 

Gelukkig zijn daar nu George en Eran die de wereldvrede oplossen! Blijf vooral na de voorstelling nog even zitten om daar nog met de jongens over in gesprek te gaan. Want zoals dat gaat met wereldvrede, daar legt natuurlijk niet iedereen zich zomaar bij neer. 

Veel plezier!