logo

“Water of geen water, ik ga gewoon door”

14-04-2017 15:08

Fuad is 35 jaar oud en woont aan de rand van Bethlehem. Hij is al bijna 10 jaar verwikkeld in eindeloze rechtszaken, omdat Israël zijn land wil afnemen. Fuad beschikt over de officiële eigendomspapieren en geldige vergunningen. Hij spreekt vloeiend Hebreeuws om actief deel te kunnen nemen aan de rechtszaken en om alles goed te kunnen volgen. Tot nu toe heeft hij zijn huis en land nog kunnen redden. Hoe lang dat nog duurt, blijft onduidelijk. Wel merkt hij dat het steeds lastiger wordt om hier te kunnen leven. Vooral omdat het water regelmatig wordt afgesloten. 

“Ik mag Israël natuurlijk niet de schuld geven, want ik kan volgens mijn advocaat niets bewijzen, maar het is wel toevallig… Voordat ik juridisch de strijd aanging om ons land te redden, hadden we eigenlijk alleen in de zomer weleens watertekort, niet zo gek met die droogte. In het najaar hadden we normaal gesproken nergens last van. Nu hebben we in de zomer nóg minder water en komt er in het najaar soms geen druppel uit de kraan. Contact opnemen met de waterleverancier leidt nergens toe. Ik krijg alleen te horen dat er storingen zijn. 

Aan het begin maakte ik me er zorgen over. Vooral omdat mijn moeder er haast een zenuwinzinking van kreeg. Op een gegeven moment draaide ik het roer om. Ik zette meer watertanks op ons dak en watertonnen in onze tuin en ik zorg altijd voor een voorraad waterflessen. We gaan zo zuinig mogelijk met water om. We wassen ons met minder water en we kunnen ons land niet meer van voldoende water voorzien. Verder heb ik allerlei bouwwerkjes in de tuin gezet die ik zo nu en dan van plaats verander. Zodra het leger ziet dat we niets met ons land doen, staan we juridisch minder sterk. We hadden om die reden een aantal ezels, maar die hebben te veel water nodig, dus die moesten we helaas wegdoen. We kunnen al jaren niet meer leven van ons boerenbestaan. Ik ben daarom gids geworden in Bethlehem, waar ik dagelijks tientallen mensen van over de hele wereld ontmoet. Ik heb inmiddels al een miljoen keer dezelfde kerken en dezelfde binnenstad getoond en toch blijft het leuk. Ik ontdek de hele wereld, maar dan van dichtbij en ik spreek inmiddels acht talen. Het is altijd even aftasten wie je voor je hebt, maar vaak kan ik over de bezetting vertellen en over mijn situatie. Ik hoop dat ze het thuis doorvertellen.

Het gebrek aan water blijft een probleem. Op een gegeven moment kwam ik thuis en waren mijn watertonnen geruïneerd. Ik mag geen uitspraken doen over wie daar verantwoordelijk voor was, want ik heb geen bewijzen. Ik heb toen een groot hek om mijn land gezet en nepcamera’s opgehangen. Daar is weer een nieuwe rechtszaak door ontstaan die nog altijd loopt. Verder hebben we te maken met nog meer praktische problemen. De elektriciteit valt voortdurend uit en het gas is soms in de hele regio op. Mijn moeder kan er niet meer tegen en voelt zich hier thuis onveilig. Ze woont nu meestal bij haar zus in Bethlehem of bij haar andere zus in de buurt van Ramallah. Ik woon hier nog met één van m’n broers, m’n andere broers zijn getrouwd en wonen hier in de omgeving. Ik had ook trouwplannen en ik zou hier met haar blijven wonen, maar m’n vriendin besloot in Zuid-Amerika te studeren. Ze leerde voor het eerst het gevoel van vrijheid kennen: vrij kunnen reizen, niemand die je continu om je identificatie vraagt, ruimte voor zelfontplooiing. Ik zou haar achterna gereisd hebben als ik dit huis en dit land niet hoefde te verdedigen. Uiteindelijk voel ik me hier thuis, hier ben ik opgegroeid. Water of geen water, ik ga gewoon door.”

Om eventuele problemen te voorkomen is de naam Fuad gefingeerd. Werkelijke naam is bij EAJG bekend.