logo

BDS

 

BDS (Boycott, Divestment and Sanctions) is een internationale campagne, gestart in 2005 door een coalitie van ruim 170 Palestijnse maatschappelijke organisaties, die oproept tot boycots, desinvesteringen en sancties ten aanzien van Israël. 

Hiertoe wordt opgeroepen zolang Israël:

  • geen einde maakt aan de bezetting van de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook
  • de Afscheidingsmuur niet afbreekt
  • geen gelijke rechten geeft aan de Palestijnse minderheid in Israël
  • het Recht op Terugkeer voor Palestijnse vluchtelingen niet erkent*

Belangrijk is te beseffen dat BDS een politiek middel is om Israël te dwingen naar het (internationaal) recht te handelen. Het treffen van ‘Sancties‘(de S in BDS) is daarbij overigens voorbehouden aan staten - maar juist omdat staten dit onvoldoende doen komt de nadruk te liggen op Boycot en Desinvesteren, waarbij de hoofdrol is weggelegd voor burgers en het maatschappelijk middenveld.

BDS kan toegepast worden al naar gelang de mogelijkheden, de omstandigheden en de eigen opvattingen. Sommigen pleiten voor een volledige boycot van Israël, anderen roepen slechts op tot een consumentenboycot van producten uit de nederzettingen. BDS treft overigens niet alleen sommige Israëlische bedrijven en instellingen. Ook buitenlandse bedrijven en instellingen worden hierop aangesproken.

Organisaties als European Jews for a Just Peace (EJJP), waaraan Een Ander Joods Geluid verbonden is als lidorganisatie, en het Amerikaanse Jewish Voice for Peace (JVP) pleiten niet voor volledige BDS, maar voor een ‘boycot van de bezetting’. Daarbij richt men zich vooral op instanties en bedrijven die direct profiteren van de bezetting van de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook of daaraan bijdragen. Denk daarbij aan bedrijven die produceren in Israëlische nederzettingen of producten of diensten leveren die direct worden ingezet bij het onderdrukken van Palestijnen en het schenden van Palestijnse mensenrechten.

Een bekend voorbeeld daarvan is G4S, een beveiligingsbedrijf dat Israëlische detentiecentra faciliteert op de bezette Westelijke Jordaanoever. Een ander voorbeeld is het aanspreken van (Nederlandse) pensioenfondsen als PFSZ of ABP op hun investeringen in Israëlische bedrijven (zoals banken) die op hun beurt diensten verlenen die de nederzettingen structureel versterken.

Een Ander Joods Geluid is voorstander van een dergelijke ‘boycot van de bezetting’, omdat een selectieve boycot zowel direct aangrijpt op de continuïteit van de bezetting als op de uitbreiding van de nederzettingen zelf. Een boycot van de bezetting is niet gericht op Israëlische organisaties en Israëli’s die in deze bezetting geen rol spelen. Worden deze toch indirect geraakt, dan beschouwt Een Ander Joods Geluid dat niet per definitie als een doorslaggevende reden om de betreffende maatregel terug te draaien, maar als consequentie van het feit dat opeenvolgende Israëlische regeringen niets ondernomen hebben om Israël te scheiden van de bezetting. Israëlische regeringen hebben juist de vermenging daarvan nagestreefd en afgedwongen. Ontvlechting is daarom een taak van Israël zelf.

Het desinvesteren of terugtrekken uit de nederzettingen is noodzakelijk om duidelijk te maken dat het nederzettingenproject een rechtvaardige vrede in de weg staat, de kans op een twee-statenoplossing verkleint en daarmee ook voor Israël zelf desastreuze gevolgen zal hebben. Tegelijkertijd kan een integrale boycot de activiteiten en acties ondermijnen van juist díe krachten in Israël die positieve verandering teweeg kunnen brengen en raakt het ook hen die met de bezetting niets te maken hebben.

Een Ander Joods Geluid hecht aan Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen, waarbij geen steun past aan de nederzettingen. Op beleidsniveau zet Een Ander Joods Geluid zich in voor een overheidsbeleid dat bedrijven en andere instellingen actief ontmoedigt te investeren in de nederzettingen en de bezetting, en tegen elke verdere vorm van steun aan de nederzettingenpolitiek.

Een Ander Joods Geluid bestrijdt de gedachte dat een boycot van de bezetting antisemitisch zou zijn. Het tegendeel is het geval. Zo’n boycot komt namelijk voort uit oppositie tegen schendingen van de mensenrechten en van het internationaal recht die aan de bezetting inherent zijn, en sluit voor ons aan op Joodse waarden van rechtvaardigheid en medemenselijkheid. Ook binnen Israël boycot een deel van de bevolking de nederzettingen: verschillende Israëlische vredesgroepen, academici en kunstenaars pleiten onder meer voor een consumentenboycot van nederzettingenproducten, of tegen het optreden van artiesten in de nederzettingen.

Een Ander Joods Geluid vindt dat Israël zijn medeverantwoordelijkheid voor de Palestijnse vluchtelingenkwestie moet erkennen en dat onderhandeld moet worden over de wijze waarop Israël een bijdrage behoort te leveren om dit probleem op te lossen zonder daarbij haar eigen karakter in gevaar te brengen.

Lees meer: