logo

Ahed Tamimi, of hoe de Israëlische propaganda hapert

Ahed Tamimi, Shufersal, B'Tselem, HaMoked report | EAJG

28-12-2017 15:44

Hier een update over het politieke werk van de pro-Palestijnse mensenrechtenlobby. We hebben de afgelopen weken ruwweg op drie borden geschaakt. Ten eerste is er achter de schermen gewerkt aan de nasleep van de Holland Maand van de Israëlische Shufersal supermarkten. De hele keten organiseerde afgelopen november een Nederland-maand. Er werd reclame gemaakt voor typisch Nederlandse producten die je normaal niet in Israëlische supermarkten vindt: Deventer koek, komijnekaas, stroopwafels, poffertjesmix etc.

Deze supermarktketen heeft ook op bezet Palestijns gebied een aantal grote supermarkten. Die poffertjesmix lag ook in de supermarkten op bezet gebied, en dat is in strijd met het internationale recht. Nederland en de EU moeten zich houden aan de regels die stellen dat er een verschil bestaat tussen Israël zelf en het bezet gebied en contact tussen Israëlische bedrijven die actief zijn op de gebieden en Nederlandse bedrijven.

Achter de schermen is sinds november hard gewerkt om bloot te leggen hoe het Nederlandse differentiatiebeleid werkt, dan wel faalt. EAJG heeft hier eerlijk gezegd zelf geen bemoeienis mee gehad, maar onze collega-organisaties hebben hier aandacht voor gevraagd. Met succes. In november werd deze actie van Shufersal door het CIDI nog uitgemolken als een groot succes in de Nederlands-Israëlische vriendschapsbetrekkingen, maar inmiddels heeft minister Zijlstra van buitenlandse zaken moeten toegeven dat het eigenlijk een mislukking was, mede omdat Nederlandse bedrijven helemaal geen zin hadden om aan de promotiecampagne mee te doen. De ambassadeur van Nederland in Israël heeft bij de supermarktketen heel duidelijk aangegeven dat Nederland wel wilde meedoen aan een klein feestje in de supermarkt in Ramat HaSharon binnen de groene lijn, maar dat er geen sprake kon zijn van welke Nederlandse festiviteit ook in de supermarkten in de nederzettingen.

Inmiddels zijn er ook Kamervragen over gesteld aan de minister. Heel gedetailleerde vragen over het differentiatiebeleid dat Nederland geacht wordt te voeren, als het over diensten en producten gaat die van en naar nederzettingen worden geïmporteerd. Of het dan om wapens, software of poffertjesmix gaat, doet er voor de wetgever niet toe. Nederland moet dit beleid actief uitdragen en bedrijven monitoren of ze zich wel aan de regels houden. Maar monitort Nederland dat wel? De Kamervragen drukken minister Zijlstra en de andere betrokkenen op het ministerie weer met de neus op de feiten: er bestaan regels over hoe Nederland met Israël en met de bezetting om moet gaan, en er zitten politici in de Kamer die de regering in de gaten houden. Een nuttig bijproduct hiervan is dat de propaganda van de pro-Israëllobby bij elke publicitaire aandacht voor dit beleid openlijk faalt. 

---

De Palestijnse Kinderrechten Coalitie, waar EAJG deel van uitmaakt, heeft een recent rapport van mensenrechtenorganisaties B’Tselem en HaMoked rondgestuurd aan alle leden van de vaste Kamercommissie voor Buitenlandse Zaken. De Coalitie pleit al jaren voor meer aandacht voor de nachtmerrie van rechteloosheid, marteling en detentie waar deze minderjarigen in terecht komen. Het is de taak van Nederland om alles te doen wat in zijn macht ligt om dit te stoppen. Nederland heeft hierover allerlei internationale verdragen geratificeerd.  Bovendien staat in onze Grondwet dat het de taak van Nederland is de internationale rechtsorde te bevorderen. Maar doet Nederland wel genoeg voor de Palestijnse kinderen?

---

Deze kwestie is actueler dan ooit. Behalve met onze eigen campagne Reject the Law of Return waren en zijn wij bij EAJG druk bezig met de internationale campagne tegen de arrestatie van Ahed Tamimi. De donkere dagen hebben we doorgebracht met twitteren en facebooken over Ahed Tamimi en haar familie. In feite is het een herhaling van helaas heel bekende zetten: Palestijnse minderjarige demonstranten worden opgepakt en opgesloten door Israël. Wat deze situatie anders maakt is de grote internationale weerslag van de arrestatie van juist dit meisje. Alsof de wereld wakker geworden is en zegt “Dit pikken we niet langer”.

De arrestatie gebeurde op 19 december nadat Ahed vijdag 15 december werd gefilmd bij het wekelijkse protest tegen de Israëlische soldaten in haar dorp Nabi Saleh. Zij treiterde een Israëlische soldaat, niets wat niet ook bij een demonstratie elders ter wereld gebeurt. De beelden werden in de Israëlische media verspreid en dit leidde tot een roep om vergelding. Ahed en haar moeder en nicht zitten vooralsnog opgesloten in een Israëlisch detentiecentrum. 

Interessant bijproduct is de aanblik van de haperende Israëlische propaganda-machine. Vlak nadat het nieuws zich via sociale media verspreidde dat Ahed midden in de nacht door Israëlische militairen van haar bed was gelicht, ontstond er aan Israëlische kant een media-campagne. Wij kunnen dit zien omdat we een aantal vaste Facebookvolgers hebben die altijd vooraan staan met kritiek op wat wij doen. Deze mensen gebruiken wat er door pro-Israël sites wordt rondgestuurd en plaatsen dat bij ons op Facebook. Onze kritische pro-Israëlische Facebookvolger wist ons direct te vertellen dat Ahed geen 16 is, maar al 19. Al meerderjarig dus. Als bewijsmateriaal leverde hij twee Engelstalige internetpagina’s aan waarop in 2012 de toen 13-jarige Ahed een prijs in ontvangst neemt. Vervalsingen, zo bleek. Nergens in alle publiciteit over haar arrestatie werd er aan haar leeftijd getwijfeld, behalve dus door onze volger. Wij schonken hier verder geen aandacht aan.

Toen net voor Kerst duidelijk werd dat politici in Europa zich voor deze zaak gingen inspannen (zoals SP-Kamerlid Sadat Karabulut), zette de propaganda-machine een andere lijn in. Het geweldloze verzet van Ahed Tamimi tegen de bezettingstroepen die haar broer in 2015 al hadden omgebracht, werd nu geframed als een ‘aanval’, een ‘provocatie’, en Ahed werd een terroriste. De rollen van dader en slachtoffer werden omgedraaid, zoals zo vaak in de Israëlische propaganda.

Israël-apologeten spanden zich nu in om te vertellen dat het weliswaar ieders goed recht was om te demonstreren, maar dat de Palestijnen dat niet met geweld moeten doen en dat het beter is met vreedzame middelen aan vrede te werken. Met andere woorden: Aheds arrestatie is haar eigen schuld, had ze maar niet zo vervelend moeten doen, en de Palestijnen moeten niet zo onredelijk zijn. Bovendien is het ‘immoreel’ van ons om al te veel steun te geven aan Palestijnse geweldplegers, want daarmee werk je niet mee aan vrede.

Wat opvalt is dat het Israëlisch geweld nooit wordt genoemd, maar dit hoort bij de regels die zijn opgesteld voor de propaganda. De reageerders mogen nooit iets negatiefs over Israël zeggen, en negatieve begrippen als geweld, apartheid, racisme mogen zij niet gebruiken in dezelfde zin als Israël. 

De vraag is echter of dit nog werkt. Elke keer als iemand een Twitter- of Facebookbericht deelt, dringt het verhaal van Ahed verder door. En met haar het verhaal van alle Palestijnse kinderen in Israëlische gevangenschap. Ons verzoek is dus om dit zoveel mogelijk te doen.