logo

Selectieve verontwaardiging

18-08-2010 01:00

Het was in Trouw op 26 juli niet de eerste keer dat Ron en Rosa van der Wieken hun mening ten beste gaven over antisemitisme en kritiek op Israël. Dat deden zij eerder, op 19 maart in het NIW, in een stuk waarin zij onder andere beweerden dat EAJG in een demonstratie mee marcheerde onder een hakenkruisvlag (in 2002). Het is een opmerking die niets minder impliceert dan dat EAJG zich verbonden heeft met antisemieten van de ergste soort. Laten we die opmerking voorlopig voor wat-ie is: vileine onzin.

Interessanter is om na te gaan vanuit wat voor soort gemoedsgesteldheid en gedachtegang het echtpaar van der Wieken stukken schrijft als dat van maart in het NIW en dat van juli in Trouw. Voor een goed begrip van de EAJG reactie: Rosa van der Wieken is psychologe.
Bestuur EAJG

Ron en Rosa van der Wieken leverden in het NIW van 19 maart 2010 onder de titel  ‘Joods en anti-Joods’ een belangrijke bijdrage aan de psychopathologie van de Israëlbasher. Kritiek op Israëls doen en laten psychologiseren zij daar namelijk weg als een aandoening of stoornis, a fortiori als die kritiek uit joodse hoek komt.

Het gaat met dat soort gepsychologiseer altijd zo: de ‘psychologen’, hier in de persoon van het echtpaar van der Wieken, maken de eigen motieven en standpunten eerst tot de boven alle kritiek verheven norm, niet nadrukkelijk maar terloops, door geen enkele twijfel te tonen. Hun eigen standpunten beschouwen zij eenvoudigweg als vanzelfsprekend, zonder nader argument en zonder toelichting. Daarna worden de - liefst ‘verborgen’ - motieven achter de hun onwelgevallige standpunten van anderen ontmaskerd en psychologisch geanalyseerd, en steevast te licht bevonden. Doorzichtig trucje, dat ernstige vormen kan aannemen: in de voormalige Sovjet-Unie is menige dissident met kritiek op het regiem in een door de KGB gerund psychiatrisch ziekenhuis terecht gekomen, na ‘professioneel’ gek te zijn verklaard.

De verleiding is groot het in het geval van de van der Wiekens eens om te draaien, en de zielenknijperij die de plaats van argumenten in moet nemen, met gelijke munt terug te betalen: zo onverdraaglijk is voor hen de kritiek op Israël, omdat die raakt aan hun eigen diep weggestopte twijfels, dat zij hun toevlucht moeten nemen tot excommunicatie  ‘op z’n joods’, om hun eigen geloof in het zionisme te behouden. Zij verbannen alles en iedereen uit hun universum die aan hun eigen onzekerheden raakt.

Excommunicatie op z’n joods werkt als volgt: Pappe, Judt, Chomsky, Finkelstein, Goldstone, het is deze joodse critici van Israël volgens Ron en Rosa slechts te doen om acceptatie te verwerven bij niet-joden. Te zot voor woorden, maar het gaat mij nu om het procedé. Om hen weg te kunnen zetten als irrelevant, plaatsen de Van der Wiekens deze vijf kritische joden buiten de ‘joodse consensus’, de consensus die zij eerst construeren en afbakenen en die zij zelf belichamen natuurlijk. Alsof er geen legitieme verschillen van opvatting of inzicht kunnen bestaan, alsof overtuiging en argumenten geen rol spelen. Om Goldstone te desavoueren bijvoorbeeld voeren zij Dershowitz op, die natuurlijk weer wel binnen de ‘joodse consensus’ van de Van der Wiekens valt. Jammer voor hen: Dershowitz is nu juist door Finkelstein (!) beargumenteerd en onweerlegbaar als leugenaar en valsemunter ontmaskerd in het boek ‘Beyond Chutzpah: On the Misuse of Anti-Semitism and the Abuse of History’. Dat verzwijgen zij, maar hadden zij behoren te weten, onze leermeesters in alles wat echt joods en de moeite waard is.

Goldstone afserveren deed Rosa trouwens al eerder, op haar blog ‘de joodse lobby’ geheten - de fijne ‘ironie’ in die naamgeving kan niemand ontgaan; wie wil, kan zich abonneren - een blog, waar zij zichzelf in nuffig theekransjesproza de vraag stelde of ‘Goldstone alleen maar dom en ijdel is, of ook kwaadwillend’. Ik ben niet zo’n professionele psycholoog als Rosa, en al helemaal niet zo’n goede, maar zo’n vraag lijkt me nou typisch een gevalletje projectie.

Wie Goldstone afvalt, is bij van der Wieken ‘joods’, hallelujah; wie het voor hem opneemt, ‘anti-joods’. Het rapport Goldstone blijft in de wondere wereld van de Van der Wiekens geheel onbesproken, behalve de rituele opmerking dat het ‘eenzijdig anti-Israëlisch is’. Dat hoeft niet te verwonderen; de Van der Wiekens zijn niet geïnteresseerd in argumenten, au fond omdat zij zichzelf als de enige representanten van ‘de joodse waarheid’ beschouwen. Rosa van der Wieken, ‘van het echte joodse geluid’, zoals zij zich eens aan iemand voorstelde. Hun oordeel over het Goldstonerapport is, behalve nogal dom – alle kritiek is ‘eenzijdig’, zelfs die van de Van der Wiekens, die zich zo objectief psychologisch boven de partijen verheven voelen –  ook niet gebaseerd op eigen lectuur van het rapport, maar gepikt, van Dershowitz natuurlijk. Die wordt met instemming aangehaald als hij schrijft dat Goldstone destijds uit ijdelheid de opdracht aanvaard heeft, ‘om zich op wereldniveau te kunnen presenteren als topjurist’. Psychologische verdachtmakingen doen het altijd goed bij de Van der Wiekens.

Rosa zelf wist indertijd ook te melden dat het boek van Van Agt niet deugde, maar ook dat zou ze niet lezen, want ze wilde ‘zijn kas niet spekken’. Dat is een ander aspect van het procedé Van der Wieken: zich afsluiten - met een smoesje - van kritiek op Israël, via derden kennisnemen en dan ex cathedra over alles en iedereen die hun niet aanstaat de staf breken. Ik zet er een gratis abonnement op de Nieuwsbrief van EAJG op in, dat de Van der Wiekens geen titel van Pappe, Judt, Chomsky of Finkelstein kunnen noemen, laat staan hun werk echt kennen, afgezien van een citaatje hier, een aanhalinkje daar, en dat liefst buiten context.

Goldstone weggezet, maar op haar blog gaf Rosa wel haar eigen mening ten beste over de oorlog tegen Gaza: “…mijn tactische en strategische kennis worden alleen gevoed door mijn boerenverstand. Er vallen tien keer meer doden aan Palestijnse kant dan aan de Israelische en dat mag natuurlijk niet.” Afgezien van het moreel dédain dat uit deze opmerking spreekt, zegt Rosa’s boerenrekenverstand haar dat tien maal dertien dertienhonderd is. Zoveel doden vielen er namelijk aan Palestijnse kant, tegenover de dertien Israëlische doden. Met datzelfde verstand gaat ze bloggend de Israëlkritiek te lijf, en Shlomo Sand, en het Kairosmanifest en wat niet al. Ter belering van iedereen schrijft zij ook: “Natuurlijk zijn Israël en de Joden niet synoniem. Hoe lang proberen we dat al niet duidelijk te maken.”

Zij heeft dan haar eigen lessen niet ter harte genomen, want het stuk in het NIW, dat in belangrijke mate gaat over ‘kritiek op Israël’ kreeg immers als kop mee:  ‘Joods en anti-Joods’. Het is niets anders dan één poging om kritiek op het langjarige Israëlische optreden weg te zetten als verkapt antisemitisme. Terzijde: niet voor niets is Rosa bestuursvoorzitter van NOA (Network on Antisemitism), een goeddeels fictief ‘netwerk’, met een site die van broddelwerk aan elkaar hangt.

Natuurlijk zijn Israël en de Joden niet synoniem, daar is Een Ander Joods Geluid het van harte mee eens. Als erkenning voor onze steun schrijft het echtpaar: "Zo is er in Nederland Een Ander Joods Geluid dat volslagen selectief in zijn verontwaardiging bij elke voorkomende gelegenheid oproept tot een boycot van Israël en zelfs mee marcheerde onder een hakenkruisvlag, áls het maar acceptatie oplevert in de ogen van niet-Joden. Hoe anti-Joodser de stellingname hoe meer kans op acceptatie door niet-Joodse, met name linkse partijen en organisaties.”

Onze ‘selectieve verontwaardiging’ is kinderspel bij de selectieve verdediging van alles wat Israël doet, en de instemming van Ron en Rosa geniet. ‘Afwijkende joodse meningen’ bestaan niet voor hen. Dat zal zo blijven tot zij op een dag ontwaken, om te ontdekken dat hun eigen mening de afwijkende geworden is. Het zij zo, en laat anderen zich vooral buigen over de o zo gezonde psyche van de gearriveerde joodse burger, die geen woord vuil maakt aan het in drie weken vermoorden van 1300 Palestijnen, waaronder 354 kinderen, of verontwaardiging daarover afdoet als ‘anti-joods’.

Jaap Hamburger, voorzitter EAJG