logo

Blog: Gelijk

08-06-2011 15:48

Gelijk hebben en gelijk krijgen. Dat is niet hetzelfde. Als ik me verdiep in het Israëlisch-Palestijns conflict, raak ik altijd verward. Alle partijen - niet ‘beide partijen’, het zijn er inmiddels meer dan 2 - vinden dat zij gelijk hebben. En dat zij dat dus ook moeten krijgen. Van minstens 1 ander, of van alle anderen.

Soms geef je iemand gelijk, ook al ben je zelf van mening dat diegene geen gelijk heeft. Maar ja, wie ben je zelf? Ook maar iemand met een mening, die vindt dat ze zelf gelijk heeft. En de ander dan gelijk geven, kan gunstig uitpakken voor de lieve vrede. Die blijft dan bewaard, of komt juist tot stand, en gelijk krijgen is dan een achterhaald concept. Je zegt wel eens tegen elkaar ‘weet je nog dat ik vond dat ik gelijk had? Ach ja…’

Voor zoiets als een vredesproces blijkt dat behoorlijk ingewikkeld, elkander gelijk geven voor de lieve vrede. Dan heb je 10 keer het stuk land van Israël en de Palestijnse Gebieden nodig om alle partijen tevreden te maken. ‘Ach ja…’ zullen we van niemand horen.

‘Promises’

Iemand anders gelijk geven is misschien wel het moeilijkst voor kinderen. Terwijl ze tegelijkertijd het snelst kunnen vergeten en naar de toekomst kunnen kijken. 10 jaar geleden maakten B.Z. Goldberg en Justine Shapiro de film Promises, een documentaire waarin 7 kinderen van Palestijnse en Israëlische afkomst hun licht laten schijnen over het conflict dat hun leven bepaalt. Ik heb bewondering voor Goldberg, die de kinderen interviewt zonder zijn eigen visie te laten doorklinken in zijn vragen. En de kids steken ondertussen hun eigen mening niet onder stoelen of banken, ze zijn er van overtuigd dat zij gelijk moeten krijgen. Goldberg zet ze alleen op hun praatstoel, kletst over ogenschijnlijk luchtige onderwerpen met ze mee, en geeft niemand zijn of haar gelijk. Maar hij geeft ze ook geen ongelijk. Goldbergs aanpak lijkt te werken, in ieder geval in de film. Sommige van zijn jonge hoofdpersonen willen (en kunnen!) elkaar ontmoeten en ze geven toe: in het echt is de ‘ander’ veel aardiger! Over hun eigen mening hebben ze het weinig met elkaar, het gaat erom te ervaren dat zij net zo zijn als wij.

Geen gelijk krijgen zonder dat iemand bereid is je gelijk te geven. Maar is dat nodig? De kinderen uit Promises laten zien dat het gaat om meer dan gelijk. Het gaat om elkaar leren kennen. En ik moet zeggen, dat past mij ook beter. Ik ben nooit goed geweest in de feiten, waarover je gelijk kunt hebben. Of ongelijk. Het verhaal van de verschuivende grenzen ken ik slecht en de volgorde van alle vredesakkoorden… daarvoor heb ik Wikipedia.

Epiloog

Deze blog is ontstaan dankzij de filmtip van een collega. ‘Dit soort verhalen ken ik allang’ dacht ik toen ze me vertelde over de film. En ik had gelijk ;-), ik bleek de film al jaren geleden te hebben gezien. In de loop der jaren heb ik een hoop films gezien met dezelfde thematiek. Helaas gaat het meestal over hoe kinderen nader tot elkaar komen. Of het volwassenen ook lukt hun mening bij te draaien, of dat de geportretteerden als volwassene nog steeds die dappere benaderbare instelling te hebben die ze als kind hadden, zien we veel minder in dit genre documentaires. Maar Goldberg heeft het niet bij deze documentaire gelaten. Hij maakte een epiloog en startte een educatieproject. De dappere kinderen laten in de epiloog zien dat ze ook maar mensen zijn. Die soms toch weer vinden dat zij gelijk hebben. Niettemin. Zeker de helft van de het groepje zegt eerlijk: als ik ze niet had ontmoet, als ik niet aan deze film had meegewerkt, had ik nu nog steeds me nooit kunnen verplaatsen in die ander.

Dus. Zo is het. Gelijk hebben, gelijk krijgen, potato potahto. Het gaat om je verdiepen in de ander. Ach ja, als je me hierin geen gelijk geeft…

Marjolein Sprenger is 29 jaar en woont en werkt in Amsterdam.