logo

Blog: Weer zo'n beeld

14-12-2011 16:02

In Israël heb ik vele avonden doorgebracht bij kampvuren, met gitaren, met heel veel sentimentele liedjes (vaak had ik het - stiekem wel aangename - gevoel dat men een beetje in de hippietijd was blijven hangen daar). Er werden veel Israëlische liedjes gezongen, maar ook veel protestliederen uit de jaren ‘60 en ‘70 kwamen voorbij. Voor mij best hoopvolle momenten, omdat tijdens deze avonden eigenlijk altijd voelbaar was dat iedereen, ongeacht ideologie, pijn had beleefd door het geweld om hen heen.

Toen ik gisteren deze tekst schreef naar aanleiding van de dood van Mustafa Tamimi leek het alsof ik een tekst had geschreven voor een kampvuur. Waar de vraag die ik stel niet wordt uitgesproken, maar geldt als een onderliggende klacht tegen het systeem om hen heen.

De mannen en vrouwen in het Israëlische leger zijn vaak 18, 19 of 20. Jong, kwetsbaar en al snel verhard; en met een wapen in de hand levensgevaarlijk. Wie houd je verantwoordelijk voor nog een dode Palestijn? De 18 voorbij en daarmee een volwassene, maar achter hem of haar een systeem dat zoveel machtiger is dan een eenling. Net uit de pubertijd. De wereld nog niet rondgeweest. En toch begint verandering bij de dapperen die de uitzondering durven te zijn...

Beste soldaat,

 

je bent niet anoniem, het feit dat je bevelen moet opvolgen van een ander

maakt je niet minder een individu

als ik dacht dat er een god was zou ik hem of haar vragen om je te helpen te kunnen leven

met de terreur die ze je laten ondergaan

met de terreur die ze je laten brengen

met de terreur waar je deel vanuit maakt

 

ze leren je als je opgroeit dat je keuzes van jou zijn

dat jij kan bijdragen deze wereld te veranderen

en nu vind je jezelf in een web

waar je alles behalve vrede aan het brengen bent

de wereld wordt niet mooier door wat jij doet

 

laat ze het je niet wijsmaken

een mens is nooit een machine

je hebt gevoelens en geweten

je bent niet onderdeel van de groene massa

je bent een mens met potentie om te groeien en te leren

laat ze je niet wijsmaken

dat de dood van een ander ooit te verantwoorden is

dat daar woorden voor zijn

 

een foto van een man, of een vrouw met een vlag tegenover een man met een geweer zegt zoveel ...

het zijn jouw oren die een order opvangen, jouw vingers die de trekker overhalen,

ik kan er niets anders van maken

 

durf je jezelf af te vragen, of je wel aan de juiste kant staat?

 

Corline van Es (30) woonde tot voor kort in Tel Aviv