logo

Blog: Puber

21-12-2011 10:23

Itamar is een zachtmoedige kibboetsnik, oudste zoon van zijn alleenstaande moeder, grote broer van twee zussen en een autistisch broertje. Ik ken hem van jongs af aan. We gingen vaak kamperen met onze families bij de Kinneret, het meer van Tiberias. Itamar vond mij later best wel leuk, maar ik vond hem een softie en het is ook nooit wat geworden. Itamar is een lange man met brede schouders, zo iemand bij wie ik me veilig voel, naast je lopend waar dan ook. Zo iemand die geen geweld, frustratie of agressie uitstraalt en vaak ook niet aantrekt.

Dit beeld van een fragiele Israëli wijkt af van de algemene beeldvorming over Israël en haar inwoners: Israëli’s zijn paranoïde, onbeschoft en arrogant. Zoals de Israëlische reizigster die haar Nepalese gastvrouw tot huilens toe commandeerde. Het was ergens in een blokhut  aan de voet van de Annapurna. Een plek waar je als toerist volledig bent overgeleverd aan de natuur en de natuurwijsheid van de Nepalezen die in deze sanctuary leven. Je bent op sterven na dood als je je zonder lokale gids de bergen in begeeft. Hier leer je nederigheid en eer je degene die de weg weet. Zo niet deze Israëlische vrouw. Haar reisgezelschap dreef die nacht de blokhuteigenaar tot waanzin, totdat de goede man naar buiten kwam met een mes. Toen pas begrepen ze dat ze te ver gingen. Ze waren als pubers tekeergegaan en gedroegen zich net zo onbegrepen.

Hoe anders is Itamar.

Itamar is een dromer die zacht uit zijn ogen kijkt. Als hij spreekt, spits ik mijn oren, want hij praat zachtjes alsof hij bang is voor zijn eigen stem. Itamar zorgt voor zijn familie, draagt vaderlijke verantwoordelijkheid zonder kind en zonder klagen. Maar ik ken zijn eigen dromen: over zijn eigen huis van ooit, met een boompje en een beestje, een kindje en een lieve, mooie vrouw.

Itamar vermoordde twee jaar geleden een Palestijn. Die droeg een gordel granaten om zijn buik. Itamar was soldaat en vond dat hij zijn gezin beschermde. "Ik zou het weer doen", vertelt hij me tijdens mijn bezoek aan de kibboets. We zitten in een restaurantje aan de rand van de kibboets, waar Palestijnse vrouwen thee drinken met Israëlische vrouwen. Ik vraag ernaar en het blijkt dat de vrouwen collega's van elkaar zijn en naast het werk een vriendschappelijke band hebben. "Ik wil vrede", fluistert Itamar in antwoord op mijn peinzende blik, "maar ik doe alles om mijn gezin te beschermen".

Itamar is een vredelievende soldaat. Itamar is Israëli. Israël is niet enkel de kolonisten, haar leger, haar zwartrechtse discriminerende meerderheid, haar gevangenissen vol met onschuldige Palestijnen, haar censuur en sociale ongelijkheid. Israël heeft niet enkel soldaten die na hun diensttijd gefrustreerde reizen maken. Israël is verscheurd, Israël is angstig, ze is ook nog maar zo jong. Ze komt pas net kijken en is nog nat achter haar wapperende davidstervlaggetje. Ze roept te pas en te onpas: NIEMAND BEGRIJPT MIJ! Je kunt me pas begrijpen als je mij bent! Israël is een puber, met veel puisten en een hoop geëtter. Dat kun je verwachten bij een puber. Die beziet de wereld met argusogen, is zich nog maar net bewust van zijn zich manifesterende ikje. Een puber denkt dat de wereld om hem draait. Een puber is nog compleet afhankelijk van zijn ouders, zowel financieel als sociaal. Toch komt een puber in opstand tegen zijn ouders. Een puber denkt dat hij bijzonder is, anders dan alle anderen.

Hoe anders is Itamar.

Chulah Berkowitz (35) deed in het verleden onderzoek bij Een Ander Joods Geluid.