logo

Blog: Over oude en nieuwe (des)illusies

02-03-2012 16:38

Het is alweer lang geleden dat N. enige verwachting had van de vredesbeweging. Ooit had hij als Palestijnse arbeider van de Westelijke Jordaanoever werk gevonden in een bioscoop in Tel Aviv, en omdat hij (clandestien) daar ook vaak overnachtte schoot er tijd over voor sociale contacten. Niet alleen raakte hij bevriend met vredesactivisten, maar hij was ook te vinden onder de fans van voetbalclub Maccabi Tel Aviv.

We ontmoeten elkaar nu veel minder. Twee Intifadas en een Oslo-overeenkomst verder kunnen we hem alleen nog maar treffen als hij een medische reden heeft om naar Tel Aviv te komen; we bezoeken hem ook wel eens in Hebron, maar daarvoor moeten wij de wet overtreden: het is Israëli’s namelijk verboden om voet te zetten in de A-Gebieden op de Westelijke Jordaanoever, bestuurd door de Palestijnse Autoriteit. Van Palestijnse zijde is er geen bezwaar. Het verbod is uitgevaardigd door de Israëlische autoriteiten.

N. is vooral erg gebeten op de Palestijnse Autoriteit. "De Israëli’s zijn nog steeds de baas en dan hebben we ook nog eens te maken met een Palestijnse laag die beter van ons wil worden. Er is alleen maar een obstakel bijgekomen. Nee, Abbas en Fayyad en de hele zooi, laten ze ophoepelen. Oké, de Israëlis hebben gewonnen. Laat ze dan ook verantwoordelijk zijn. Dan maken we er toch gewoon één staat van!”

Ik moest aan deze woorden denken toen ik de nieuwste stunt van het ultra-rechtse Knesset-lid Uri Ariël onder ogen kreeg. Hij heeft deze week een voorstel gelanceerd om de hele Westelijke Jordaanoever ("Samaria en Judea") te annexeren. De Palestijnen zullen binnen dit voorstel opgenomen worden in het sociaal-economische stelsel van Israël, en deel kunnen nemen aan gemeentelijke verkiezingen. Na vijf jaar van "goed gedrag" zouden ze eventueel volledige burgerrechten kunnen krijgen inclusief stemrecht voor de Knesset - maar daarvoor moeten ze dan wel een loyaliteitsverklaring aan de Joodse staat ondertekenen. Ondertussen zou er in Israël een ander kiesstelsel worden ingevoerd: de hele regio zou worden onderverdeeld in kiesdistricten, zodanig dat in geen enkel district Palestijnen de doorslag geven.

Ariël rekent er uiteraard niet echt op dat het zover komt. Vijf jaar goed gedrag, "dat beoordelen wij nog altijd", denkt hij erbij. En of de Palestijnen in grote getale bereid zijn trouw aan Israël als Joodse staat te zweren... Ondertussen winnen we weer tijd om de nederzettingen verder uit te breiden en de Palestijnen weg te pesten (hier de gehele - Engelse - versie van het voorstel).

Als N. hier van hoort, zal hij misschien op zijn beurt denken: er zitten voordelen aan; laten we er mee in zee gaan en dan oefenen we ondertussen wel druk uit om het echt democratisch te maken. Maar om zo'n plan jouw kant op te buigen terwijl de andere kant hetzelfde probeert moet je wel de sterkste zijn.

De Oslo Akkoorden zaten vol met niet uitgewerkte details, waar beide kanten de invulling van hun dromen aan konden geven. Het enige wat echt gewerkt schijnt te hebben is het uitstel dat het aan Israël gaf om over hete hangijzers te beslissen. De nederzettingenpolitiek en de Judaïsering van Jeruzalem zijn daar wel bij gevaren.

Beate Zilversmidt is 69. Als vredesactiviste ga je in Israël nu eenmaal niet met pensioen.