logo

Blog: Verdriet met een bijsmaak

25-04-2012 11:18

Ik herinner me vorig jaar Jom Ha'Atsmaoet (Israëlische Onafhankelijkheidsdag) maar al te goed. Die serie dagen: Jom Ha'Sjoa (herdenking van de Sjoa), Jom Hazikaron (Israël’s ‘Dodenherdenking’) en het daarop volgende Ha'Atsmaoet volgden elkaar onafgebroken vorig jaar. Daar kan je niet onbewogen onder blijven. Eerst terugdenken aan de Sjoa, die was nog nooit zo dichtbij geweest, daarna aan al die jonge mensen die stierven in strijd. Opgelegd verdriet. Verdriet met een bijsmaak.

Twee dagen kaarsen branden, en daarna feesten tot je op je kop staat tussen zeeën Israëlische vlaggen. Ik begreep de trots en de opluchting heus. Maar de overgang was zo banaal. De avond van het feest ben ik weggevlucht. Ik had me zo thuis gevoeld. Maar hier voelde ik me geen onderdeel van. Op straat kwam ik een vriend tegen. Een activist. Tussen de in wit gekleedde uitzinnige Tel Avivians droeg hij, samen met twee andere vrienden, een zwart T-shirt. "Remember the Nakba" stond erop. Solidair met degenen die het tegenovergestelde van Onafhankelijkheidsdag vierden.

Het was kort na de dood van Juliano Mer Khamis, de man van het Freedom Theater. De man die durfde te dromen. Mijn vriend was samen met twee jonge mensen die werkten in het theater, ze liepen gebroken tussen de menigte rond. Droevig provocatief. En ik had de week daarvoor Juliano's film gekeken in Dinah's café in Jaffo, waar een eerbetoon aan hem werd gegeven. Tranen met tuiten.

Met mijn vriend zat ik aan het strand van Tel Aviv die nacht. Hij vertelde over het "groter goed", hoe dat misschien wel groter was dan persoonlijk geluk. Ik voelde me verscheurd. Ik hield van sommige van die hossende mensen, en sympathiseerde met de jongen in het zwart, maar ambieerde beide levens niet. Het strand voelde als van plastic, alsof we in een decor zaten. Ik denk dat ik die nacht besloot dat ik niet kon blijven.

Deze week hoorde ik dat Dinah kort geleden overleden is. Ze runde een van de weinige vrijplaatsen in Yafo-Tel Aviv. Iedereen kende haar en kwam bij haar. Ze geloofde in mensen. Alle mensen. Misschien moeten we deze Yom Hazikron aan haar denken. Zij is pas een gevallen soldaat.

Corline van Es (31) woonde tot voor kort in Tel Aviv