logo

Blog: Na 64 jaar - wat Israël nodig heeft: echte vrienden

26-04-2012 22:45

Nog maar net begonnen Israëli's te wennen aan de gedachte  dat de gevreesde oorlog tegen Iran, die weliswaar een Israëlisch initiatief zou zijn, toch onvermijdelijk is - de minister-president en de minister van Defensie zullen het toch wel weten? - of de Israëlische media slaan ons met een nieuwe bedreiging om de oren: het Günter Grass-schandaal. Alsof Iran reden zou hebben onze atoombom te vrezen terwijl wij hen toch gewoon een conventioneel lesje willen leren.

En, nauwelijks van die schrik bekomen of daar kwamen honderden pro-Palestijnse activisten weer onze luchthaven bedreigen. Is het soms niet orde verstorend om bij aankomst in Israël te kennen te geven dat men op doorreis is naar Palestina? Laat ze dan via Israël gaan! Nou ja, dat is misschien een beetje moeilijk, want een eigen Palestijnse luchthaven - dat is niet te verenigen met het recht van Israël om te bepalen wie er in en wie er uit mag. Dat recht was zelfs door de Oslo Akkoorden bekrachtigd. Weliswaar zou het maar voor vijf jaar gelden, waarna er een waarachtige twee-statenoplossing in het verschiet leek te liggen, maar dat kwam er dus niet van. De rechtse partijen in Israël waren aanvankelijk tegen de Oslo Akkoorden, maar zij zijn het die deze praktijk op grond van de doodgelopen Oslo Akkoorden verdedigen.

Dat is deel van de typisch Israëlische paradox: zij die het hardst roepen dat Israël "een joodse staat" moet zijn en niet een "staat voor alle burgers" verzetten zich met steen en been tegen de enige manier om Joden de meerderheid te laten blijven - namelijk terugtrekking uit de bezette Palestijnse gebieden.

En dan is er deze week 'Onafhankelijkheidsdag'. Nog nooit heeft die altijd uitbundig gevierde dag zozeer in het teken gestaan van isolement. Bovenop de conflictsituatie in de regio is Israël ook niet meer geliefd en bewonderd in Europa. De generatie die ongeveer zo oud is als de nu 64-jarige staat, herinnert zich hoe zij er ooit trots op waren te kunnen vertellen dat ze Israëli's waren. De jongeren van nu die voor het eerst op reis gaan voelen zich vaak in de verdediging gedreven vanwege de beschuldiging dat ze een Apartheidsstaat vertegenwoordigen.

Het gevoel dat we op een vulkaan leven is wijdverbreid. Het geloof dat er iets tegen deze natuurramp van eigen makelij te doen valt - zwak. Het isolement waarin Israël zich heeft gemaneuvreerd wordt niet minder door de paar zogenaamde vrienden die zich door Israël hebben laten intimideren, weerloos vanwege het schuldgevoel over de Tweede Wereldoorlog.  

Wat Israël misschien nog zou kunnen redden zijn echte vrienden. Vrienden die je rechtsomkeert doen maken als je op de verkeerde weg bent en bezig bent jezelf te gronde te richten. Vrienden van het soort waar het in dat meer dan tweehonderd jaar oude rijmpje over gaat. Waarom kan Nederland zo'n vriend niet zijn?

Een vriend, die mij mijn feilen toont,
Gestreng bestraft, en nooit verschoont,
Heeft op mijn hart een groot vermogen.

Maar...'t laag gemoed, dat altoos vleit,
Verdenk ik van baatzuchtigheid;
Ik kan zijn bijzijn niet gedogen.

(Hieronymus van Alphen 1746-1803)

Beate Zilversmidt is in 1942 geboren in Deventer. Zij werkte als lerares maatschappijleer en filosofie tot zij in 1987 naar Israël verhuisde waar zij actief is in de vredesbeweging. Daarnaast blogt ze regelmatig voor Een Ander Joods Geluid.