logo

Blog: Over de bezetting wordt hoogstens gefluisterd

04-07-2012 20:23

Het is zo langzamerhand wel bekend: de Israëlische beweging voor een vreedzame oplossing van het Israëlisch-Palestijnse conflict heeft een aantal zeer toegewijde kernen, maar massaal de straat op gaan, zoals in de jaren tachtig en negentig de vredesbeweging pleegde te doen, dat zit er niet meer zo in.

Het idee dat een twee-statenoplossing in het belang van Israël is - het lijkt wel of alleen de inmiddels vergrijsde activisten van weleer dat zo zien. Weliswaar zijn er honderden jongeren die onvermoeibaar wekelijks tegen de Afscheidingsmuur en landconfiscaties demonstreren, zij aan zij met de gedupeerde Palestijnse dorpelingen. Maar met prozaïsche zaken zoals de noodzaak van een haalbaar compromis lijken deze jonge idealisten zich helemaal niet bezig te houden. Daarin verschillen ze niet eens zo van het “het helpt allemaal toch niet” van de doorsnee Israëli.

En toen was er opeens het sociale protest. In de voetsporen van de Egyptische revolutie bleken er enorme aantallen Israëli’s wel degelijk de straat op te gaan onder het motto “Het volk eist sociale rechtvaardigheid”. Aanleiding was het tekort aan betaalbare woningen en de onmogelijkheid om de rekeningen nog te betalen - zelfs goedopgeleide jonge tweeverdieners redden het niet. Dit protest wordt dan ook geleid door yuppen, zoals tijdens de Franse revolutie de bourgeoisie de barricaden op ging.

De grote vraag, die meer en meer ook in Facebook-discussies gesteld wordt, is: moet de strijd om verbetering van basisvoorwaarden doorgaan met het vermijden van zaken als “de nederzettingenpolitiek (die al het geld opslorpt)” en “de hoogte van het militaire budget (zolang de bezetting doorgaat / er geen vrede is)”? Het lijkt voor veel sociaaleconomisch linkse jongeren een uitgemaakte zaak: als we de bezetting erbij halen, blijft er weinig van de beweging over. Zodra onze tegenstanders ons kunnen uitmaken voor “Arab lovers” is het met ons gedaan. Om de straat te veroveren moeten wij gezien worden als strijdend voor het eigenbelang. En zelfs als vrede uiteindelijk in ons eigenbelang is, dan worden we toch gehinderd door het imago dat daar onmiddellijk aan verbonden is; dan worden we weggezet als een stelletje geitenwollensokken, altruïstische dromers.

Wie ben ik om te zeggen dat ze geen gelijk hebben? Dat is kennelijk wat de jongeren van nu met de vorige generatie hebben zien gebeuren. Rest ons slechts de hoop dat als deze beweging weet door te dringen, ze toch zonder er veel woorden aan vuil te maken Israël zullen veranderen, zullen aanpassen aan de wereld van vandaag waar voor koloniale verhoudingen geen plaats meer is. Na het stormachtige begin vorige zomer is de sociale protestbeweging ook nu weer actief. Over de bezetting wordt hoogstens gefluisterd. Toch lijkt dat de enige hoop.

Beate Zilversmidt is 69. Als vredesactiviste ga je in Israël nu eenmaal niet met pensioen.