logo

Blog: Nu ik de andere kant op kijk

11-07-2012 10:51

Ooit kreeg ik te horen dat ik joods was. Ik zat toen nog op de basisschool, veel had ik er niet mee te maken. Ik ging wel eens naar de sjoel. En omdat mijn moeder joods is (en die moeder en die andere moeder niet zijn teruggekomen dus die zal dan ook wel joods zijn geweest) mocht ik ook gaan lernen. Werd bij een andere joodse familie uitgenodigd voor de seder, at rond die tijd matzes maar verder. Nee, verder had ik er wel vrede mee.

Toen ik 14 was, ging ik me bezighouden met politiek en wanneer ik tegen mijn partijgenoten zei dat ik joods was kreeg ik de vraag wat ik van Israël vond. Tja, dat wist ik niet altijd. Als veertienjarig meisje dacht ik dat zionistisch zijn en joods zijn bij elkaar hoorde. Want als jood moet je toch perse voor Israël zijn? Mocht je immers een keer worden vervolgd, dan heb je dat recht op terugkeer. Uiteindelijk ging ik mij nog meer verdiepen in Israël en ik kwam erachter dat het allemaal geen rozengeur en maneschijn was. In tegendeel, voedselvoorzieningen van Palestijnen zijn schaars, waterleidingen worden afgesloten en gasleidingen gaan ook soms op slot (doen die Palestijnen er soms gekke dingen mee? Denk het van niet hoor) en ze worden gescheiden door een muur.

Ik kwam erachter dat Israël niet het paradijs was. In ieder geval niet voor mij. Dat wordt me niet altijd in dank afgenomen. Want Israël kan zich niet verdedigen en Israël wordt bedreigd door Saudi-Arabië, Iran en Jordanië en iedereen daar heeft wat tegen joden.

Afgelopen schooljaar kwam er een meisje op school die half-Palestijns is. De familie van haar moeder is gevlucht naar Jordanië tijdens de Nakba. Zij heeft geleerd dat je iedereen, met wat voor geloof of achtergrond dan ook, moet accepteren (ik moet daar nog eens een keer eten). Maar ja, zeg dat eens tegen diehard zionisten die zeggen dat er wel aardige Arabieren tussen zitten maar dat Hamas nog steeds heel actief is en dat je ze niet kunt vertrouwen. Argh ik werd daar gek van. Dus ik dacht in 5 havo, zal ik eens mijn profielwerkstuk over Israël en Palestina doen? Zal ik een dialoog gaan openen? Dat heb ik gedaan en ik ben tot de conclusie gekomen dat als Israël een land zou zijn voor mij, ze de muur moeten afbreken, ze betere sociale voorzieningen moeten hebben, en dat ook Arabieren vrij mogen reizen zodat Amnesty International ook niet meer kwaad op ze hoeft te zijn. Dan pas zou ik wel aan het strand in Tel Aviv willen liggen.

Esther Grutters (18) is havist af, kaderlid van ROOD in Cuijk en is vanwege haar Joodse achtergrond geïnteresseerd in het Israëlisch-Palestijnse conflict.