logo

Blog: Het belang van praten

09-10-2012 10:32

Yakov Manor is niet echt een ‘bekende Israëli’, maar vredesactivisten weten wie hij is. Zonder hem kwam er minder tot stand. Hij is degene die van verschillende groepen coalities weet te smeden. Of men nu voor twee staten pleit of voor één, of dat men tegen het bestaan van staten in het algemeen is en zich alleen druk wenst te maken over schendingen van mensenrechten, Yakov Manor weet iedereen bij elkaar te krijgen om gezamenlijk te handelen. ‘Hoeveel kan Gush Shalom bijdragen voor de olijfoogst van dit jaar? En misschien kan ik ook je Paypal-rekening weer gebruiken voor donaties van buiten Israël?’. We spraken erover dat op dit moment de olijfoogst nog het beste ontmoetingspunt is voor Israëli's en Palestijnen. Al jaren is het de gewoonte dat vredelievende Israëli's Palestijnen helpen bij de oogst. Door de problemen die kolonisten maken, laat het leger Palestijnen maar mondjesmaat toe tot boomgaarden dicht bij waar kolonisten zich hebben genesteld. De boeren kunnen daarom elk paar extra handen goed gebruiken, en bovendien maakt de aanwezigheid van Israëlische vrijwilligers het iets veiliger voor de Palestijnse families die jong en oud, mannen en vrouwen, er allemaal bij zijn als de olijven geplukt kunnen worden.

Tijdens zo’n dag is er veel gelegenheid tot gesprek. Dat is een nogal unieke situatie nu de “Israëlisch-Palestijnse Dialoog” veel te lijden heeft onder Palestijns wantrouwen. Decennia van gezamenlijk optreden, en openbare discussies - waar heeft het toe geleid? Met het gevoel dat de Oslo Akkoorden - de vredesakkoorden tussen Israël en de PLO (de Palestine Liberation Organization) begin jaren ’90 - dood zijn en de situatie van Palestijnen alleen maar ondraaglijker is geworden, overheerst nu het standpunt dat contact met Israëli's omwille van het contact gemeden moet worden: geen ‘normalisatie’ zolang de bezetting voortduurt. Maar tijdens het gezamenlijk demonstreren tegen de landhonger van de Afscheidingsmuur, en nu dus ook het gezamenlijk olijven plukken - dat zijn de momenten waarop  contact wel mogelijk is.   

Het gesprek met Yakov Manor was niet om vrolijk van te worden. Vreemd genoeg werd ik een beetje hoopvoller van een gesprekje met ‘Arik’ van de computershop. Hij wil altijd van mij horen of er nog vrede komt, om me vervolgens met schamperheid en haat-anekdotes te overladen. “Ik ben op het moment niet optimistisch” begon ik. “Maar jullie gooien toch niet het bijltje er bij neer!” reageerde Arik. “Het is een vreselijke toestand. Bibi [de bijnaam van Israëlisch premier Netanjahoe] is een grote teleurstelling. Alsmaar Iran, Iran, Iran. Wat wil hij nou helemaal? Iran aanvallen? Met al die raketten die opgeslagen liggen bij Hezbollah in Libanon en Hamas in het zuiden? Dit was allemaal niet nodig geweest. Als Rabin niet was vermoord [Rabin is de oud-premier van Israël die in 1995 door een Israëlische extremist werd vermoord, na het sluiten van de Oslo Akkoorden] hadden we allang vrede kunnen hebben. Wij hier en zij daar. En Oost-Jeruzalem mogen ze van me hebben. Dacht je dat ik daar ga wonen? Maar er is nu niemand zoals Rabin om op te stemmen.”  

Toen hoorde ik mezelf zeggen: ‘Wat Israël nu nodig heeft is een wijze vrouw’. ‘Denk je dat Shelly Yachimovich [de leider van de Arbeiderspartij] een kans maakt?’. ‘Je weet het maar nooit. Ik zal op haar stemmen’.

Nu maar hopen dat Shelly meevalt…

Beate Zilversmidt, ooit mede-oprichtser van de Joods-Palestijnse Dialoog te Amsterdam, woont sinds 1987 in Israël.