logo

Blog: Addertje onder het gras

23-11-2012 07:40

Het staakt-het-vuren bezorgde me een uiterst merkwaardige ervaring. Ik was het met de regering eens. En nog wel na een week van haar in machteloze woede vervloekt te hebben.

Om bij het begin te beginnen: voor de zoveelste keer hadden schermutselingen rond de grens met Gaza hun tol geëist - aan Palestijnse kant vielen doden, Israëli’s kwamen met de schrik en wat schade vrij. Maar dat leek vorige week dinsdag voorbij te zijn. Niet alleen werd door ministers die indruk gegeven, ook toog die dag de Israëlische onderhandelaar Amos Gilad naar Cairo om officieel mee te delen dat wat Israël betreft het voor deze ronde voorbij was. Voor zover we dit niet al wisten wordt in de krant Ma’ariv van vandaag nogmaals bevestigd dat dit bewuste misleiding was. Op deze manier werd de Hamas-generaal Ahmed al Jabari verleid het fatale autotochtje met zijn zoon te maken - al Jabari’s auto werd vervolgens geraakt door een Israëlische precisiebom. In zijn zak, het voorstel voor een langdurige wapenstilstand tussen Israël en Hamas dat in verdere onderhandelingen uitgewerkt moest worden. De onofficiële Israëlische onderhandelaar Gershon Baskin, in het gewone leven vredesactivist, was zeer verontwaardigd en kon zich niet langer stilhouden.

Inmiddels zijn we duizend angsten en honderden doden en gewonden verder en is het cultureel-economische hart van Israël, Tel Aviv, in Gaza’s vizier opgenomen, om over de aanslag op de bus nog maar te zwijgen.

En nu gaan diezelfde onderhandelingen voor een lange-termijnbestand gewoon weer verder waar ze gebleven waren. Geen wonder dat Israëli’s zich afvragen wat Israël eigenlijk gewonnen heeft bij al dit krijgsvertoon. Gedurende de dagen van oorlogsvoering hoorde je alleen kritiek op de regering door het handjevol “vredesfanaten” waar ik me toe reken. Nu neig ik ernaar de regering in bescherming te nemen tegen degenen die beweren dat “we door hadden moeten gaan en Gaza in stukken hadden moeten scheuren” in plaats van “Hamas de overwinning te laten”. Hamas-vertegenwoordigers zagen zichzelf ook als de overwinnaars, en de Palestijnen in de Gazastrook die een week van dag en nacht ononderbroken bombardementen achter de rug hadden waren, nu dat over was, in juichstemming.

Ik ben dus blij dat Netanyahu en consorten het aandurfden om de oorlogseuforie te onderbreken, en dit keer niet de grenzen te overschrijden van bondgenoot Amerika, en zowaar Morsi, de nieuwe Egyptische president van het Moslimbroederschap, een succesje te gunnen. Maar ik vrees ook dat er een addertje onder het gras zit. Het kan betekenen dat de Likoed-partij van Netanyahu stemmen gaat winnen in het “pragmatische midden” terwijl de ultrarechtse partijen groeien, met andere woorden: het rechtse blok wordt hier nog sterker van. En dat zonder dat Netanyahu ook maar een centimeter prijsgeeft van de bezette Westelijke Jordaanoever. En ook zou het wel eens kunnen dat de nieuwe meer pragmatische Netanyahu Obama makkelijker meekrijgt in een o zo chirurgische en beheerste aanval op de Iraanse kerndoelen.

Beate Zilversmidt, in 1983 medeoprichtster van de Joods-Palestijnse Dialoog, woont sinds 1987 in Holon, Israël, waar zij actief is als activist bij de vredesorganisatie Gush Shalom.