logo

Blog: Achtbaan van emoties

07-12-2012 09:14

Feestvierende Palestijnen, soldaten die traangas schieten, jongeren die stenen gooien, angstige Palestijnen, gestreste Israëli’s… Binnen twee weken rolt een achtbaan van emoties hier voorbij. Hier is Israël/Palestina. Sinds een maand verblijf ik voor een langere periode in het noorden van Israël.

Na de erkenning van Palestina als staat bij de VN, barstte onder veel Palestijnen het feest los. Linkse Israëlische vrienden feliciteerden de Palestijnen met hun eigen staat op Facebook. Rechts Israël vond het maar niks; Netanyahu kondigde dan ook de versnelde bouw aan van meer dan 3000 huizen in nederzettingen. Dit lokt weer demonstraties en opstootjes uit bij checkpoints, de Muur en in diverse Palestijnse steden en dorpen.

Twee weken geleden verbleef ik een paar dagen in Bethlehem en Jeruzalem. Er was toen nog sprake van dat het Israëlische leger met een grondoffensief de Gazastrook in zou trekken. Ik kwam uit het veilige noorden, waar het hotel in ons dorp vol zat met ‘vluchtelingen’ uit het zuiden, die tegen gereduceerde tarieven een paar rustige dagen konden doorbrengen. Israëli’s natuurlijk - mensen uit Gaza konden nergens heen.

Onderweg naar Bethlehem kwam ik hele colonnes tegen met tanks en ander legermaterieel die naar het zuiden verplaatst werden. In Bethlehem hoopten de Palestijnen die ik sprak dat het geweld van beide kanten snel zou stoppen. Ik hoorde dat 40% van het toerisme geannuleerd was. De mensen in het hotel waarschuwden mij om niet de grote weg langs de nederzettingen te gebruiken, want daar kon wel eens een raket neerkomen. Elke namiddag en avond was het onrustig in Bethlehem. Jongeren verzamelden zich bij een uitkijktoren bij de Muur, begonnen uiteindelijk stenen te gooien, waarna het Israëlische leger terugsloeg met traangas. Met een Nederlandse groep bracht ik een bezoek aan een kolonist in de nederzetting Efrat, hij vond dat Israël de Gazastrook moest intrekken en huis voor huis iedereen langs moest.

Een Israëlische vriend uit Be’er Sheva - de meest linkse Israëli die ik ken, laat ik hem Shai noemen - was blij dat er uiteindelijk een staakt-het-vurenbestand werd bereikt. Hij had dagen af en aan in de shelter doorgebracht. Tijdens een van onze telefoongesprekken ging het luchtalarm; hij hing direct op: “I have to go”. In Be’er Sheva hadden ze na de sirene nog 20 seconden om een veilige plek te bereiken - in Jeruzalem en Tel Aviv had men 1,5 minuut, in Gaza zijn er geen sirenes of schuilkelders, en in Bethlehem hoort men de sirenes uit de nederzettingen maar zijn er geen schuilkelders. Shai vertelde dat er dagelijks meer raketten afgevuurd werden dan tijdens de drieweekse Gaza-oorlog in 2008/2009 in totaal. “Misschien dat Israël zich wel wat verkeken heeft op de hoeveelheid raketten die in Gaza aanwezig is. Maar hier hebben we tenminste luchtalarm en shelters, stel je voor hoe het in de Gazastrook is.”

Inmiddels is het weer relatief rustig. Maar voor hoelang is hier altijd de vraag… 

Maaike Hoffer verblijft voor een periode in het noorden van Israël.