logo

Israël en het recht van de wanhoop

14-02-2013 23:16

Onderstaand artikel is op 9 februari 2013 in dagblad Trouw gepubliceerd, geschreven door Stevo Akkerman (chef Trouw buitenland redactie). Trouw heeft EAJG expliciet toestemming gegeven om dit artikel te publiceren op de website.

Israël en het recht van de wanhoop

Gaan er dagen voorbij dat er bij de redactie geen mails binnenkomen over Israël, de Palestijnen of een combinatie van die twee? Goed geraden, het antwoord is 'neen'. Kost het moeite die mails elke dag weer blijmoedig te begroeten? Het antwoord is 'ja'. Maar gisteren arriveerde er een die wel mijn aandacht trok: 'Een Ander Joods Geluid moedigt ChristenUnie en SGP aan pro-Israël te zijn'.

Een Ander Joods Geluid reageerde daarmee op het plan van ChristenUnie en SGP zich aan te sluiten bij de International Israel Allies Caucus Foundation, een club die Israël uit de wind probeert te houden bij alle kritiek op de bezetting van de Palestijnse gebieden. Een Ander Joods Geluid ziet daar niets in. "Echte vrienden van Israël zijn degenen die het land een spiegel voor durven houden. De bezetting is desastreus."

De komende weken zal het Israëlisch-Palestijnse conflict zich ongetwijfeld weer prominent laten gelden, omdat president Obama eind maart op bezoek gaat in Israël, de Westelijke Jordaanoever en Jordanië. Dat zal nieuws opleveren en dat nieuws zal leiden tot veel nieuwe mails, waarin men ons zal verwijten slaafs de oren te laten hangen naar de ene dan wel de andere partij. Zelf heb ik zowel de eer gehad 'een zionistische propagandist' te worden genoemd ("hij kijkt verdacht star uit zijn ogen, alsof hij onder de pillen is") als een journalist die 'uiterst eenzijdig' de kant kiest van de Palestijnen en gelooft 'in de fata morgana van een vreedzame Intifada'.

Jawel, het onderwerp leeft nogal. We krijgen niet alleen post, er komen ook mensen op bezoek om hun zaak te bepleiten. De afgelopen dagen eerst een kritische CDA'er die heeft vastgesteld dat in kerkelijke kring nog altijd bitter weinig bekend is over het concrete lot van de Palestijnen, vervolgens de Israëlische ambassadeur die onder ogen moet zien dat de kloof tussen de politiek van zijn land en de publieke opinie in Nederland steeds groter wordt.

Dat de Palestijnen de underdog zijn en daarom meer sympathie oproepen, begreep de ambassadeur wel, maar hij was het niet eens met hun lezing dat zij 'de slachtoffers van de slachtoffers' zijn - het Palestijnse gevoel indirect de dupe te zijn van de Jodenvervolging. "De Palestijnen zijn het slachtoffer van hun eigen leiders, die in 1948 weigerden akkoord te gaan met de deling van het land, en ons aanvielen."

Die opmerking deed mij thuis grijpen naar de essaybundel 'Kijken in de spiegel' van de Israëlische schrijver A.B. Jehosjoea. Hij ontleedt daarin op chirurgische wijze de argumenten voor het bestaansrecht van Israël en wijst die allemaal af. Tot hij ten slotte uitkomt bij 'het recht van de wanhoop'. Vanaf de negentiende eeuw, toen de natiestaat opkwam, waren de Joden als volk zonder land uiterst kwetsbaar, zoals op verschrikkelijke wijze zou blijken in de Shoah. Daar ligt voor Jehosjoea de reden en het recht van het bestaan van Israël. Maar, schrijft hij, als dit 'inhoudt dat we een ander volk als geheel uit zijn vaderland moeten verdrijven, dan verliest het uit wanhoop geboren recht elke geldigheid'.

Hij zegt daarmee, denk ik, het volgende: als Israël af wil van de discussie over 1948, moet het af van de discussie over 1967. De geschiedenis is vol van oorlogen, veroveringen en volksverhuizingen - niets aan te doen. Maar een bezetting die al 45 jaar duurt, kan en moet stoppen.

Bron: Trouw