logo

Blog: Grimmig Poerim

28-02-2013 16:20

26 februari, de dag na Poerim. We hebben het dinsdags altijd druk met het verzamelen van artikelen om op de Occupation Magazine site te zetten. Dit keer ging het vooral over Palestijnse gevangenen. We wilden per se op tijd klaar zijn om naar een demonstratie om zes uur in Jaffa te gaan.

Op initiatief van een groep Arabische jongeren in Jaffa is er een dagelijks protest gestart uit solidariteit met voormalige Palestijnse gevangenen die opnieuw gearresteerd zijn en daarom een hongerstaking zijn begonnen. Het zijn gevangenen die ruim anderhalf jaar geleden uitgeruild werden voor de Israëlische soldaat Gilad Shalit, die zes jaar vastgehouden werd door Hamas.

De gevangene Samer Issawi werd tot symbool gemaakt door meer dan 200 dagen lang geen vast voedsel tot zich te nemen. Na vreugde over zijn vrijlating tijdens de in 2011 door Hamas en Israël overeengekomen uitruil was het voor Issawi ondragelijk om wegens een luttele overtreding weer gearresteerd te worden en terug naar af te gaan, zonder einde in zicht. Hij maakte duidelijk dat hij met de hongerstaking door zou gaan tot de dood - of tot zijn vrijheid.

Palestijnse gevangenen, bij duizenden door Israël ondergebracht in gevangenissen, krijgsgevangenen in een oorlog die geen einde kent; door Israël beschouwd als terroristen.

Terwijl op de Westelijke Jordaanoever de gemoederen verhit raakten vanwege de vrees dat Issawi op het punt stond van de honger dood te gaan, kwam het extra hard aan dat de Palestijnse gevangene Arafat Jaradat in gevangenschap overleed een aantal dagen nadat hij wegens betrokkenheid bij stenengooien was gearresteerd en werd verhoord om namen van anderen prijs te geven. Een hartstilstand, zeiden de Israëlische autoriteiten; dood als gevolg van martelen, is wat wijd en zijd wordt aangenomen. Volgens zijn advocaat Kamil Sabbagh kon Jaradat twee dagen voor zijn dood al niet meer rechtop zitten tijdens de zitting waar de militaire rechtbank besloot zijn arrestatie (en verhoor!) met 12 dagen te verlengen.

De demonstratie zag er dapper uit, met de reusachtige Palestijnse vlag als een breed spandoek, door vele handen vastgehouden. Het ging er overigens gedisciplineerd aan toe. Er was een duidelijke stellingname, maar de emoties werd geen vrij spel gelaten, en onnodige provocatie vermeden.

Zo'n demonstratie - je bent er vooral omdat je het niet uithoudt geen gelijkgestemden te ontmoeten. Maar de onderlinge gesprekken waren niet opbeurend. Wat weleens het begin van de Derde Intifada kon zijn, viel ook nog eens samen met de dagen van Poerim. De uitwassen van het Poerim-carnaval onder de kolonisten in Hebron - dat waren we gewend. Dit jaar waren er ook gevallen van agressie tegen Arabieren binnen Israël zelf. En de uitzetting van Soedanese vluchtelingen was ook al geen Poerimgrap. Het was vast geen toeval dat de regering, de ontbonden maar nog dienstdoende regering, uitgerekend gedurende Poerim 1.000 Soedanese vluchtelingen het land uitwerkte, met de Israëlisch-Palestijnse onlusten als rookgordijn, en met totale minachting voor internationale regels.

Het is onder dergelijke omstandigheden moeilijk verwachtingen te hebben van de coalitiebesprekingen die gaande zijn voor een nieuwe Israëlische regering. De werkelijke kwesties zoals hier aangestipt, daar gaat het niet eens over in het Titanengevecht tussen Netanyahu en de nieuwe rivalen van links en rechts. Ook Obama zal tijdens zijn bezoek hier niet eventjes orde op zaken komen stellen. En de Europese consuls die in een recent rapport vragen om sancties tegen de nederzettingen, hebben die echt invloed? De enige hoop misschien nog op een tot rede gebracht Israël: dat de Palestijnen sterk genoeg worden om het af te dwingen.

Beate Zilversmidt, in 1983 medeoprichtster van de Joods-Palestijnse Dialoog, woont sinds 1987 in Holon, Israël, waar zij actief is in de vredesorganisatie Gush Shalom.