logo

Blog: 21 maart- Internationale dag tegen racisme

27-03-2015 11:46

Net als vorig jaar deed ik ook dit jaar mee aan de demonstratie in Amsterdam tegen racisme en discriminatie, ter gelegenheid van de Internationale dag tegen racisme. Overal ter wereld worden op 21 maart dit soort demonstraties georganiseerd, en elk jaar hoop ik weer dat het niet nodig is, maar dat is een naïeve gedachte.

Het is een realistischer gedachte dat we veel meer dan die ene dag nodig hebben om het racisme en de discriminatie uit te bannen die nog steeds een grote rol spelen in onze samenlevingen. Het gebeurt namelijk overal! Het is nog maar een week geleden dat ik mijn familie in Israël bezocht. Het was de week van de verkiezingen, die, zoals ik eerder in een blog beschreef, zeer gespannen was.

De laatste dagen voor de verkiezingen en de eerste dagen erna lieten goed zien hoeveel racisme er in het maatschappelijk debat in Israël zit. En dan bedoel ik niet alleen in discussies tussen joden en moslims, maar ook de openbare debatten en de discussies in de privésfeer tussen Israëliërs. Tijdens deze discussies zijn de afgelopen dagen echt alle grenzen overschreden.

Maar waarom verbaast dit me eigenlijk? Wat kun je verwachten van de Israëlische bevolking, die slechts het voorbeeld van hun premier volgt? Benjamin Netanyahu, die opnieuw is verkozen, was twee dagen voor de verkiezingen bang om te gaan verliezen. In een verkiezingsstunt “waarschuwde” hij zijn kiezers voor de Arabische Israëliërs die massaal zouden gaan kiezen. Alsof dat niet gewoon hun democratisch recht is! Welke andere leider maakt openlijk zo’n racistisch en primitief statement over één van de grootste minderheden in zijn land?

Deze situatie is niet alleen belachelijk, maar ook gevaarlijk. De uitspraken die de afgelopen dagen zijn gedaan zijn racistischer dan ooit. Het is vervelend om radicaal-rechtse activisten racistische statements te horen maken, maar het is niets nieuws. Het is echter beschamend om de premier zich op eenzelfde manier te horen uiten.

Na deze uitspraken was de geest uit de fles. Het debat in de Israëlische media liet zien dat de “ethnic demon”, zoals we hem in het Hebreeuws noemen, springlevend is. Ruzies tussen rechtse en linkse activisten, journalisten, academici en politici waren slechts het begin. Linkse Ashkenazi-Joden verweten de rechtse Mizrahi-Joden een rechtse regering te hebben gekozen en zo Netanyahu opnieuw in het zadel te hebben geholpen. (Uiteraard betreft dit stereotypes; er zijn in Israël ook genoeg rechtse Ashkenazi’s, en genoeg linkse Mizrahi’s.)

De eindeloze discussie tussen de Mizrahi’s en de Ashkenazi’s was zo racistisch en discriminerend dat het wel leek alsof we vijftig jaar terug in de tijd waren gegaan. Het dieptepunt was een professor die op televisie aan een ander publiek figuur verklaarde dat het “beter was als haar ouders in Marokko waren gebleven om daar te verrotten, in plaats van naar Israël te komen om hier voor Netanyahu te stemmen”.

Gelukkig liet dit veel mensen inzien dat er in de Israëlische samenleving geen ruimte zou moeten zijn voor dit soort racistische statements. Maar helaas weerhield het veel rechtse Israëli’s er niet van om voor Netanyahu te stemmen. Hoewel hij zich heeft verontschuldigd voor zijn uitspraken tijdens de campagne, geloof ik niet dat hij ze echt terug kan nemen.

Dus ja, we moeten nog steeds demonstreren tegen racisme, islamofobie, antisemitisme, seksisme, homofobie, xenofobie en nog heel veel meer. In Israël, Nederland en de rest van de wereld zijn ze nog steeds aan de orde van de dag en we moeten er tegen blijven vechten. Op elke mogelijke manier, en niet slechts één dag per jaar.

Ronie Barel verhuisde van Israël naar Nederland en is blogger bij Nieuwwij.nl en Een Ander Joods Geluid.