logo

Filmtip: The Idol

01-06-2016 19:54

Op 2 juni gaat de film ‘The Idol’ officieel in première bij verschillende Nederlandse filmhuizen. Regisseur Hany Abu-Asad verfilmde het verhaal van de Gazaanse Mohammed Assaf die in 2013 meedeed aan Arab Idol. Marlijn de Jager van Een Ander Joods Geluid zag de film al eerder tijdens het Filmisreal Festival en doet verslag.

Het begint met een viertal beeldige snoetjes. We volgen kinderen die als een stel puppies over het zonovergoten strand rennen. Ze halen apenstreken uit en vluchten via winkeldaken, smalle steegjes en andere shortcuts die je alleen kunt vinden als je Gazastad op je duimpje kent. De kinderen verzamelen shekels om muziekinstrumenten te kopen, door zelf vis te vangen en te verkopen, ‘grote jongens’ voor de gek te houden of door Mohammed Assaf te laten zingen in de moskee. En dat zingen kan hij wel, hij heeft een gouden keeltje en zou daarom het allerliefst een bandje starten. Zijn zusje Nour speelt gitaar en zijn twee vriendjes smachten naar toetsen en trommels. Met de hulp van een muziekleraar wordt het bandje een feit. Ze spelen op bruiloften en storten zich onbezorgd op het maken van muziek.

Nours verslechterende gezondheid markeert een keerpunt in het verhaal. De band valt uit elkaar en we maken een sprong naar 2012. Mohammed is inmiddels taxichauffeur en duidelijk ongelukkig. Regisseur Hany Abu-Asad toont Gaza nu op een hele andere manier. Als een geruïneerd gebied, met grijze stenen, donkere straten en volop armoede. We zetten met z’n allen de roze kinderbril af.

De populaire audities van Arab Idol in Egypte en de motiverende woorden van een vriendin zetten Mohammed ertoe nieuw leven te blazen in zijn zangcarrière. Met een vals paspoort weet hij Gaza te ontsnappen en Caïro te bereiken. Voor het eerst uit Gaza te midden van het bruisende leven in Caïro, maar zonder toegangskaartje voor de audities van Arab Idol. Toch zingt Mohammed zich een weg tot in de finales, wat Palestijnen op de Westbank en in Gaza niet onberoerd laat. Massaal vullen de straten zich met gejuich en gejoel, vreugdetranen over de wangen, trots, saamhorigheid… Mohammed kan niet alleen ongelooflijk goed zingen, maar geeft ook hoop. De Palestijnen worden eindelijk gehoord en hoe!

Regisseur Hany Abu-Asad legt het waargebeurde verhaal op emotionele wijze vast. Verbittering, levensvreugde, angst, euforie, victorie. Als kijker leef je met ieder moment mee. Of het allemaal echt briljant geacteerd is, vraag ik me in sommige scenes af, maar storend is het niet. Na afloop hoor ik naast me gesnik: The Idol is een sfeervolle tranentrekker die de situatie in Gaza toont, maar toch subtiel verpakt en die de kijker met een glimlach naar huis stuurt.