logo

Blog: Een dag in Palestina en Israël

09-06-2016 17:01

'Is dit café Zaman?' Op de gevel van het gebouw staat in grote letters Jasmine Café. Vragend kijk ik de taxichauffeur aan. Hij knikt bevestigend en rijdt vervolgens weg. Binnen vertelt de ober me iets anders. Ik ben in café Jasmine en mijn bestemming ligt 500 meter terug. Op mijn wandeltochtje besluit ik dat mijn Arabisch nog wel wat beter kan, om dit soort misverstanden in de toekomst te voorkomen.

Ik ben in bruisend Ramallah, de stad die momenteel functioneert als administratieve hoofdstad van de Palestijnse Autoriteit. Over een paar maanden begeleid ik een seminar voor Palestijnse en Israëlische jongeren en mijn bezoek aan Israël en Palestina staat in het teken van de voorbereiding. In café Zaman ontmoet ik twee ervaren teamleden voor een kop koffie.

Even later stap ik met één van hen in de gehuurde auto met geel kenteken. In tegenstelling tot een Palestijnse witte plaat met groene letters, betekent de onze dat de auto gehuurd is in Israël. Israëlische burgers worden normaal gesproken niet toegelaten tot Ramallah, wat valt onder de A-zone in de bezette gebieden. Met ons Nederlands paspoort is er echter geen probleem. Toch merken we allebei dat onze zenuwen beginnen te gieren als we het checkpoint Qalandia naderen. Qalandia, berucht van rellen, steekpartijen en onrechtmatige fouilleringen die vaak tot clashes leiden. Verhalen waar we geen deel van willen uitmaken. Nadat de vrouwelijke soldaat een strenge blik in de auto heeft geworpen mogen we doorrijden. Wat een machtsvertoon en wat een jonge mensen die de bezetting op deze manier een gezicht geven.

We zijn op weg naar Haifa, waar de zoon van Martin Luther King Jr. een lezing geeft over de belangrijke rol die de Arabische bevolking van Israël speelt als voorvechter van mensenrechten. Verandering komt vanuit het volk en als die verandering op een vreedzame manier wordt ingezet heeft deze de meeste kans op duurzaamheid, zegt King III. Mooie woorden die in de context van Israël en Palestina maar moeilijk in praktijk te brengen lijken.

Na de lezing brengt de weg ons langs de kust terug naar het zuiden. We zijn getuige van een adembenemende zonsondergang. De lucht en de Middellandse zee kleuren roze, rood en oranje. Je kunt bijna niet zien waar het één ophoudt en het ander begint. Lucht en zee, los van elkaar en toch samen één. Een prachtig beeld dat ik nog lang vasthoud en waar ik kriebels van krijg als ik eraan denk.

In Tel Aviv wacht ons een gezamenlijke herdenkingsbijeenkomst, ter nagedachtenis aan de talloze slachtoffers die er zijn gevallen aan Israëlische en Palestijnse kant. De herdenking wordt georganiseerd door Combatants for Peace in samenwerking met de Parents' Circle Families Forum en vindt voor de elfde keer plaats. Persoonlijke verhalen benadrukken het leed dat het jarenlange conflict nog dagelijks veroorzaakt. Het samenzijn toont ook hoop. Ook dáár zijn er mensen die begrijpen dat er aan de bezetting een einde dient te komen, voor de bestwil van iedereen.

Voor ik kan omschrijven hoe mijn ervaring was denk ik altijd even na, verward door de tegenstrijdigheden die de regio kent. Inspirerend en hopeloos. Adembenemend en angstaanjagend. Een warme deken en een koude douche. Toch probeer ik altijd te eindigen met een positieve noot. De lucht en het water. Zo verschillend en toch onlosmakelijk met elkaar verbonden. Ver van elkaar verwijderd, maar op het mooiste moment van de dag precies dezelfde kleur.

Israël en Palestina. In een ideale wereld kun je bijna niet zien waar de één ophoudt en de ander begint.

Marieke van Andel is research- & publicatiemedewerkster bij Een Ander Joods Geluid.