logo

“Ik ben Joods en ik wil dat mensen Israël boycotten”

07-07-2016 08:43
BDS

Door Rebecca Vilkomerson, directrice van Jewish Voice for Peace. Dit artikel is in het Engels gepubliceerd op de Washington Post.

Tijdens de Gazaoorlog in 2009 woonde ik in Tel Aviv. De aanvallen van Israël leidden tot ongeveer 1400 Palestijnse doden in Gaza. Toen ons kleine groepje de straat opging om te protesteren tegen de oorlog, werden we om de haverklap bekogeld met eieren of lastiggevallen door voorbijgangers. Ik bracht mijn kinderen naar de peuterschool en ik hoorde ouders met elkaar praten alsof er niets aan de hand was. Toen ze mij vroegen of er wat was, antwoordde ik hen dat ik diep teleurgesteld en boos was over wat er slechts 67 km verderop gebeurde. De één zweeg en de ander nam het nijdig voor Israëls daden op.

Ik wilde iets concreets doen om te strijden voor vrijheid en gelijke rechten voor Palestijnen. Ik besloot mij daarom aan te sluiten bij de ‘Boycott, Divestment and Sanctions’-beweging (BDS). Dit geweldloze initiatief werd in 2005 opgericht door een brede coalitie van Palestijnse maatschappelijke organisaties en is een oproep voor solidariteit van de internationale gemeenschap om niet te investeren in Israël tot Israël zich houdt aan het internationaal recht en niet langer Palestijnse rechten schendt. Het is geen eenvoudige opgave. Zo heeft de gouverneur van mijn eigen staat New York, onlangs gepoogd om maatregelen tegen overheidssteun aan BDS door te voeren.

Zeven jaar na 2009 is Gaza nóg twee keer op gruwelijke wijze aangevallen. In 2014 kwamen er ongeveer 500 Palestijnse kinderen om. Zelfs zonder heftige bombardementen leven Palestijnen onder belegering. Bewoners van de Westbank worden daarnaast ernstig beperkt, omdat Israël het gebied intensief onder controle houdt, met behulp van checkpoints, administratieve detentie en het verwoesten van woningen. Palestijnen met een Israëlische nationaliteit die in Israël wonen, worden ongelijk behandeld. Ze hebben minder rechten en er gelden voor hen andere wetten. En buiten Israël kunnen vluchtelingen niet terugkeren naar huis.

Natuurlijk, tijdens deze periode werden ook Israëlische burgers aangevallen en bedreigd. De burgemeester van Tel Aviv Ron Huldai, legde na de recente aanslag in Tel Aviv (waarbij vier Joodse Israëli’s om het leven werden gebracht) uit, dat dit het huiveringwekkende gevolg is van de voortdurende bezetting en van onderdrukking.

Ik geloof dat Israël zijn beleid niet zal veranderen zonder druk uit het buitenland. Pas als Israël niet meer onder dit spanningsveld uit kan, zal er iets (moeten) veranderen. BDS is een krachtig middel om de staat wakker te schudden. Gedurende de tijd dat ik nu deel uitmaak van de BDS-beweging, hebben we vele successen geboekt. Kerken gaan niet meer in zee met bedrijven die profiteren van de bezetting, tientallen Amerikaanse campussen hebben desinvesteringsbesluiten genomen, meer dan honderd artiesten die in Israël zouden optreden hebben daar uiteindelijk van afgezien en multinationals zoals G4S en Veolia hebben zich teruggetrokken van de Israëlische markt.

In deze periode heeft er ook een verschuiving plaatsgevonden in het publieke debat. Uit een opiniepeiling van het Brookings Institute (2005) blijkt dat 49% van de democraten voorstander is van het opleggen van economische sancties tegen Israël als er opnieuw illegale nederzettingen worden gebouwd. Een nieuwe peiling (die vorige maand uitkwam) toont aan dat liberale democraten Palestijnen sympathieker vinden dan Israëli’s. Dat is nooit eerder zo geweest. In mei concludeerde onderzoeksbureau Ipsos dat een derde van de Amerikanen het idee van BDS ondersteunt, totdat Israël de rechten van Palestijnen respecteert.

En toch worden onze inspanningen en opvattingen hier in de VS, continu bedreigd door nationaal gecoördineerde, goedgespekte strategieën gefinancierd door de Israëlische regering en belangenorganisaties. In 22 staten introduceerden zij anti-BDS-wetgeving. Veel van deze maatregelen maken het onmogelijk en illegaal voor bedrijven om samen te werken met bedrijven die BDS ondersteunen. De gouverneur van New York, Andrew Cuomo, ging nog een stap verder en gaf de draconische opdracht aan de uitvoerende macht om een zwarte lijst op te stellen met bedrijven en organisaties die ervoor kiezen niet te investeren in Israël of die pleiten voor BDS. Door de vele voorstanders -waaronder een grote groep mensen binnen Jewish Voice for Peace- van Palestijnse rechten en vrijheid van meningsuiting, kon dit verzoek van Cuomo gestopt worden, omdat het tegen de staatswetgeving ingaat.

Zo hoort het toch niet te zijn! Het is geen discriminatie om een staat aansprakelijk te stellen voor het schenden van mensenrechten en het internationaal recht. De staat Israël is niet hetzelfde als de Joden.

Mijn dochters die ik in 2009 naar de kleuterschool in Tel Aviv bracht, zitten nu op de middelbare school in Brooklyn. Als zij ooit als Israëlische burgers willen wonen in Israël/Palestina, hoop ik dat het een plek zal zijn waar alle mensen, Joods en Palestijns, kunnen leven in vrijheid met gelijke rechten. Ik geloof dat BDS het beste middel is om hier werkelijkheid van te maken. We zullen op de anti-BDS-wetgeving terugkijken als een laatste wanhopige poging om Israël te beschermen tegen de broodnodige druk op het huidige beleid. Cuomo staat in de geschiedenis aan de verkeerde kant.