(foto: Hosny Salah)
Toespraak van Itai Bar bij het 140ste wekelijkse ambtenaren protest in Den Haag. 15 oktober 2026
Het is vandaag dag 1104 van de genocide in Gaza. En de tweede keer dat ik hier sta. Over twee weken zijn er verkiezingen in Israël. Voor het eerst in twintig jaar zal ik geen stem uitbrengen. Ik ben Israël ontvlucht. Omdat ik geen deel wil zijn van een genocidale maatschappij. Maar ook uit eigenbelang, want het is daar niet veilig.
De reden dat Israël niet veilig is, is niet Hamas of terreur of Iran. Het is de bezetting die op de Nakba volgde en alles wat daaruit is voortgevloeid. De afgelopen decennia was de vraag bij Israëlische verkiezingen wie de komende vier jaar de bezetting van de Palestijnse gebieden zou overzien.
De vraag bij de komende verkiezingen is wie de vernietiging van het Palestijnse bestaan verder zal leiden. Verkiezingen in een apartheidsstaat zijn niet democratisch, verkiezingsuitslagen ten tijde van een genocide zijn betekenisloos.
Ik stem niet in Israël, ik laat hier mijn stem horen. Omdat een genocide niet van binnenuit gestopt wordt, maar alleen als de omstanders ingrijpen. En we zijn hier in Nederland niet slechts toevallige passanten. We zijn vrienden van de geweldpleger, Nederland heeft invloed en verzaakt die te gebruiken om de slachtoffers te redden.
Er is onder onze ogen een genocide gaande. Ook de lieden die hier het ministerie van Buitenlandse Zaken in en uitlopen weten dat. Maar intussen staan wij hier buiten en loopt het CIDI hier bij Buitenlandse Zaken de deur plat om Israëlische belangen te vertegenwoordigen. En niet alleen dat, het CIDI zit vervolgens ook aan tafel met premier Jetten om hoegenaamd de joodse stem in Nederland te vertegenwoordigen. Hoegenaamd. In werkelijkheid zetten ze de Nederlands joodse identiteit in als chantagemiddel om een overzees regime te verdedigen.
Er is een genocide gaande tegen het Palestijnse volk. Deze genocide zet de apartheid en de ideologie van joods nationalisme in een ander daglicht. Niet dat we niet gewaarschuwd waren, juist Israëlische organisaties als B’tselem en Breaking the Silence waarschuwen al decennia voor de voortschrijdende staatsgestuurde dehumanisering van de Palestijnse bevolking.
Ze zitten erbij en ze kijken ernaar hier bij het ministerie. Ik hoor de verse excuses al, laten we de verkiezingen afwachten, laten we het nieuwe leiderschap een kans geven. Intussen steggelen we in Nederland over een halfslachtig importverbod van goederen uit de bezette gebieden, een maatregel die een halve eeuw te laat is.
Die maatregelen lijken vooral bedoeld om kritiek te verstommen. En als dat niet werkt, dan neigt ons parlement ernaar de boodschap te verbieden. Leuzen als Free Palestine en symbolen als de watermeloen verbieden. Mensenrechtenactivisten besmeuren. Ook in de Nederlandse regering zitten genocidale gezagsdragers.
Ik spreek hier voor een groep moedige mensen. Het is een schande dat deze groep hier week in week uit genegeerd wordt. Dat wij hier op de stoep zitten en de Israëllobby binnen. Tegelijkertijd zie ik dat het besef dat het Palestijnse volk met uitroeiing bedreigd wordt groeit.
Vorige keer dat ik hier sprak, sprak ik van de waanzin. De wrede waanzin van de genocide-ontkenning die hier naast ons beoefend wordt. En de totale waanzin van de toen nog dreigende aanval op Iran.
Wij die hier staan zijn niet radicaal en zeker niet naïef. Naïef is te denken dat meer onderdrukking en meer geweld een uitkomst bieden. Ik dacht door Israël te ontvluchten de waanzin achter me te laten. Dat was een inschattingsfout. Ook hier regeert de waanzin, in Israël heb ik gezien hoe een regering van waanzin een dictatuur van waanzin wordt.
Free Palestine is intussen meer dan een strijdkreet of een wenskreet, het is een noodkreet. Als de naast ons gezetenen en boven ons gestelden eerst proberen ons te negeren en als dat niet meer gaat, onze uitingen willen verbieden, dan weet ik waar dit eindigt.
Er is maar een ding dat we kunnen doen. Nog luider en nog duidelijker nog specifieker mensen aanspreken. De verkiezingen in Israël zijn een gevaar voor de Palestijnen. In Nederland kunnen we nog een keuze maken.
Free Palestine.
