Foto “Gaza-ruins-neighborhood” by AlphaBetaUnlimited, licensed under CC BY-NC-SA 2.0.
Door Itaï Bar, bestuurslid EAJG
De documentaire NAZA vertelt niets dat we niets wisten, inclusief de tekst op het einde dat de Israëlische aanvallen op de Palestijnse bevolking van de Gazastrook tot de dag van vandaag doorgaan.
NAZA betekent nevenschade, maar de film vertelt juist dat de vernietiging het doel was en dat de daders dit uitstekend beseften. De film laat zien hoe als alle tienduizenden doelen maal de formeel geaccepteerde burgerdoden per aanval doorgerekend wordt, heel Gaza uitgeroeid kan worden met inachtneming van de officiële Israëlische geweldsinstructies. Achter de schijnbare ordelijkheid van de instructies schuilt vernietigingsdrang. Met een politiek doel.
‘Ik geloof dat wat we in Gaza doen volkerenmoord is,’ zegt een militair. Dat is geen nieuws, dat is de onoverkomelijke conclusie. Het bewijs is zichtbaar, Gaza is grotendeels kapot en ontvolkt. Palestijnen hebben het verhaal verteld, hulporganisaties en mensenrechtenorganisaties hebben erover gerapporteerd.
NAZA vertelt meer dan alleen hoe families worden geobserveerd en met een druk op de knop uitgeroeid. Het gaat ook over
hoe mensen bewust verdreven worden. Hoe uithongering als wapen wordt ingezet. En hoe ook juist vreedzame Palestijnen tot doelwit gemaakt zijn.
Het enige dat ik eerder niet hoorde is dat is dat een Israëlische soldaat blijkt geeft van het besef dat hij deel was van volkerenmoord. Maar nou en? Het is gebeurd en er is geen weg van terug.
Het Israëlische militaire geweld was vanaf het eerste moment genocidaal. En toch was er vanuit de VS en Europa steun, we bleven meegaan in het valse frame dat Israël zichzelf verdedigt.
Ik sprak dit jaar een Palestijn uit Gaza, een activist en journalist die voorafgaand aan de genocide vreedzame protesten organiseerde en pleitte voor een binationale staat. Eind ’23 werd zijn huis aangevallen, juist omdat zijn redelijkheid een bedreiging vormt voor het Israëlische beleid van vernietiging.
Hij overleefde de aanval, zijn zoon die in dezelfde kamer was niet. NAZA1. De rest van de familie werd later uit Gaza geëvacueerd. Hij vertelde me dat hij nog steeds de vraag krijgt wat de oplossing is. Zijn antwoord is niet meer een binationale staat. Zijn antwoord is nu dat de vraag verkeerd geadresseerd is, hij is het probleem niet.
Ondanks het opkomende fascisme in Israël geloofde ik altijd dat de apartheid omkeerbaar was. Dat de journalist uit Gaza en ik enkele tientallen kilometers verderop deelgenoot konden worden van een staat waarin we gelijke rechten hebben. Met de genocide is deze hoop verdwenen.
Ik ben als joodse Israëliër het probleem wel. Het is onze genocide, zoals de Israëllische mensenorganisatie B’tselem haar rapportage noemde toen ze in 2024 genocide vaststelden in Gaza.
Maar ook als Nederlander ben ik het probleem. De VS en Europa laten deze massavernietiging gebeuren. Dit is dus blijkbaar wat we willen. Anders zouden we het wel stoppen. Toen we vanochtend wakker werden was het nog steeds aan de gang.
