en toenemend aantal joden in Nederland en daarbuiten is zich gaan realiseren dat er nog in het vrij recente verleden ook onder joden – oorspronkelijk zelfs vooral onder joden – een bijna tot zwijgen gebrachte politieke stroming heeft bestaan: het antizionisme. Het boek van Benjamin Moser over antizionisme en de brede aandacht voor zijn tekst is een teken des tijds, van heropleving. Het Joodse antizionisme is -en dat is treurig en had niet mogen gebeuren -pas recent tot breder gedeelde wederopstanding en nieuw leven gekomen, na 7 oktober 2023, op de onoverzienbare puinvlakte van Gaza. Het is en wordt gevoed door de geraamten van minstens 75.000 vermoorde Palestijnen, die zijn vermoord uit naam van het zionisme, vermoord door de judeofascistische staat.
Het joodse antizionisme zelf is al eerder ook vermoord: de dragers van deze stroming, Poolse en andere Midden – en Oost-Europese socialistische joden namen hun idealen mee in hun dood, aan hun voltrokken door het virulente Duits fascisme, het nazisme. Het zionisme deed de rest door hen dood te zwijgen. Zo reiken over een tijdspanne van 80 jaar de doden elkaar de hand: waren de Joodse anti-zionisten in leven gebleven, en niet verast, waarna zij nog slechts als slachtoffer werden gezien en niet meer als dragers van ideeën en idealen, waren zij niet door het zionisme de vergetelheid ingedrukt, dan hadden zij misschien iets kunnen bijdragen aan het voorkomen van de moord op hun medemensen, de Palestijnen van Gaza. Nú liggen zij tezamen in één historisch-abstract graf: gegraven door het fascisme. Boven dat graf reiken nazi’s en hedendaagse judeo-fascisten elkaar de hand, zoals zij al deden eind jaren 1930. De archieven en de historici vertellen het ons, al moesten de nazi’s toen nog ten oorlog trekken en heetten de andere partij nog quasi-onschuldig ‘vroege zionisten’.
Het is nu tijd voor ècht eerherstel, niet voor het steriele, inhoudloze herdenken op herdenken van louter onschuldige doden: het is de allerhoogste tijd voor het eerherstel van idealen. Dàt zal de zionisten anno 2026 niet bevallen maar deze wrede tijd zal ons, anti-zionistische joden slechts aansporen en aanmoedigen.
Hier komt de historische dialectiek ons net op tijd te hulp: het land dat het ‘zelfbeschikkingsrecht van het joodse volk’ beweert te hebben gerealiseerd en verdedigd, heeft zich ontpopt als een Rupsje Nooit Genoeg, als een duistere veelvraat die een ander volk te vuur en te zwaard zijn zelfbeschikkingsrecht ontzegt en daarbij zelf, nog afgezien van fysieke grenzen, elke morele grens overschrijdt, met inbegrip van die van dehumanisering, massamoord en ongelimiteerd sadisme. Verworven, aangeleerd collectief Israëlisch slachtofferschap is veel langer al verworden tot daderschap, met de laatste drie jaar een crescendo van gruwelijkheden.
De nakomelingen van slachtoffers van toen en nieuwe immigranten hebben zich een bestaan gebouwd dat wordt gelegitimeerd als bestond er hereditair slachtofferschap. Zij veroorloven zich vanuit die overtuiging een recht op onbegrensd daderschap jegens anderen.
Het besef van dit daderschap is nu onherroepelijk ontwaakt bij anderen, bij wie ontwaren wat gaande is. Israël herhaalt de geschiedenis. De cirkel wordt gesloten. Een land, dat toen het werd uitgeroepen de sympathie had van velen omdat het mede gegrond leek op een ‘eens maar nooit weer’ blijkt niet immuun voor een herhaling van precies die verschrikkingen die het pretendeerde voorgoed uit te bannen.
Voor ons, Joodse antizionisten is er geen weg terug, en ook naar blijkt voor de daders niet, die driester worden naarmate hun ontmaskering naderbij komt, in een laatste poging hun gelijk te bewijzen. Niet dat het einde van de huidige constellatie voor de deur staat; hoogmoed komt voor de val maar heeft een hardnekkig leven, zeker als het de naakte macht heeft en de macht van moderne propaganda weet te mobiliseren.
Dit Israël, dat niet geografisch maar moreel de dimensies heeft van een ‘evil empire’ gaat in zijn huidige vorm te gronde, niet doordat het zijn veldslagen verliest, zoals het Derde Rijk, dat niet opgewassen bleek tegen vijandelijke legers, maar op de wijze waarop het kolonialisme verdwenen is: deels ten onder gegaan aan gewapend èn geweldloos verzet, maar vooral aan de historische onhoudbaarheid van de dominantie van het ene volk over een ander.
Ik ben mij hier de vele historische verschillen bewust tussen de periode van dekolonisatie midden vorige eeuw en 2026, maar ook de parallel. Ik verkies te geloven aan een zekere ‘historische rechtvaardigheid’ van verhoudingen op langere termijn en dat geloof wens ik uit te dragen en daaraan wens ik vast te houden.
Om leentjebuur te spelen bij Oekraïne: nog is Palestina niet verloren. Antizionisme heeft de toekomst. Wij, kritische joden nemen gretig het voortouw. Sta naast ons! Volg ons!
